«Εκείνος κράτησε για πάντα μία κούπα του Παναιτωλικού, εμείς θα κρατάμε στη μνήμη και στην καρδιά έναν υπέροχο άνθρωπο»

Ο πόνος για την απώλεια του Μάριου Οικονόμου είναι βαρύτατος. Κανείς δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι δεν βρίσκεται στη ζωή.

Ένας ποδοσφαιριστής πρότυπο, ένας άνθρωπος σπάνιας «πάστας», δεν χωράει ο νους ότι έχει φύγει από κοντά μας.

Φόρεσε τη φανέλα του Παναιτωλικού μόλις για ένα χρόνο. Και όμως πρόλαβε όχι απλά να γίνει αγαπητός, μα να αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα. Τόσο μέσα στο γήπεδο, προσφέροντας τα μέγιστα σε μία σεζόν που δόθηκε μάχη μέχρις εσχάτων για την παραμονή απέναντι σε θεούς και δαίμονες μα και έξω από αυτό.

Ο Μάριος δεν βρέθηκε τυχαία στον Παναιτωλικό. Βλέπετε ως παιδί, αυτά που είδε στο Αγρίνιο και η αντιμετώπιση της οποίας έτυχε αυτός και οι συμπαίκτες του από τον Φώτη Κωστούλα, τον Μάκη Μπελεβώνη και την διοίκηση της ομάδας, που τότε ήταν ακόμη στην Γ’ Εθνική, τον σημάδεψαν.

«Εκείνος κράτησε για πάντα μια κούπα του Παναιτωλικού… Εμείς θα κρατάμε στη μνήμη και την καρδιά μας αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο!», σημείωσε ο υπεύθυνος επικοινωνίας της ΠΑΕ Παναιτωλικός, Χρήστος Στούμπος, στον οποίο και είχε πρώτα εξομολογηθεί την αιτία που επίλεξε την ομάδα του Αγρινίου για να επαναπατριστεί.

Στη συνέντευξή του στο TitormosNet.gr ο Μάριος Οικονόμου είχε αναφέρει:

«Έπαιζα με την ΕΠΣ Ηπείρου. Είχαμε μία καλή ομάδα και αντιμετωπίσαμε την αντίστοιχη της ΕΠΣ Αχαΐας, στο Αγρίνιο. Στο γήπεδο του Παναιτωλικού, μόλις είχε ανακαινιστεί για πρώτη φορά. Το έχω πει στους ανθρώπους της ομάδας, όταν υπέγραφα το συμβόλαιό μου. Είναι πολύ περίεργο… Ήρθαμε να παίξουμε και μόλις μπήκαμε στο γήπεδο και τα αποδυτήρια αισθάνθηκα ποδοσφαιριστής. Ήμουν πολύ μικρός για να δω τέτοιες εγκαταστάσεις. Δεν είχαμε τέτοια πράγματα στα Γιάννενα.

Θυμάμαι που είχα πει στα παιδιά, τους συμπαίκτες μου, παρότι δεν μίλαγα πολύ… “Παιδιά, σας παρακαλώ, να κερδίσουμε σήμερα για να απολαύσουμε αυτές τις εγκαταστάσεις, το μπάνιο μας σε αυτά τα αποδυτήρια”. Νικήσαμε.

Ο κ. Κωστούλας, ο κ. Μπελεβώνης και ο Παναιτωλικός μας είχαν τραπέζι στην αίθουσα φιλοξενίας. Να βλέπω εγώ, 14-15 χρόνων παιδί, από τα Γιάννενα, που δεν είχα δει τίποτα, ένα γήπεδο σαν αυτό, με αυτό τον αγωνιστικό χώρο και τα αποδυτήρια ή το τραπέζι μετά το ματς; Ένιωσα τέτοια έμπνευση που είπα ότι αυτό θέλω να κάνω στην ζωή μου. Μου είχαν δώσει δώρο μία κούπα, την οποία την έχω ακόμα. Εδώ μαζί μου, στο σπίτι. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με ένα ποδόσφαιρο που μου άρεσε και με ενέπνευσε. Δεν είναι τυχαίο που ήρθα στον Παναιτωλικό μετά από όλα αυτά τα χρόνια…».