Έτσι έζησαν την προβολή του ντοκιμαντέρ στην Αθήνα (video)

Το ντοκιμαντέρ «Ένας αιώνας μέχρι να ‘ρθει ξανά Κυριακή» γνώρισε αποθεωτική υποδοχή και στην πρώτη προβολή του στην πρωτεύουσα.

Στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Χαϊδαρίου βρέθηκαν εκατοντάδες φίλοι του Παναιτωλικού και παρακολούθησαν με εκδηλώσεις ενθουσιασμού την πρώτη καταγραφή της ιστορίας του Συλλόγου.

Μίλησαν ο, γεννημένος στο Αγρίνιο, οικοδεσπότης Δήμαρχος Μιχάλης Σελέκος, το μέλος του Δ.Σ. της ΠΑΕ Γ. Σωτηρόπουλος και ο πρόεδρος του Ερασιτέχνη Π. Στεργίου.

Επίσης ο εκ των δημιουργών του ντοκιμαντέρ Κωνσταντίνος Ρίγκος.

Δείτε το βίντεο της ΠΑΕ Παναιτωλικός:

Η ομιλία του Δημάρχου Χαϊδαρίου Μιχάλη Σελέκου:

Από την Δευτέρα 2 Μαρτίου που έγινε η έναρξη των εορταστικών εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια με μια μεγάλη και ιδιαίτερα συγκινητική εκδήλωση στο «ΑΝΕΣΙΣ», μέχρι και σήμερα, όλη η Ελλάδα και όχι μόνο όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, μιλάει για τον Παναιτωλικό. Βέβαια, κορυφαία στιγμή ήταν αυτό που έγινε την Δευτέρα και στο γήπεδο αλλά και σ ολόκληρη την πόλη.

Ανεπανάληπτες στιγμές… Απίστευτες…!

Ξεπέρασαν κάθε προσδοκία όλα αυτά που ζήσαμε.

Είμαι σίγουρος ότι το αποκορύφωμα όλων αυτών, θα είναι να αγαπήσουν την ομάδα μας όλο και περισσότεροι νέοι που έζησαν αυτές τις μεγαλειώδης στιγμές.

Για όλους εμάς που δεν μένουμε μόνιμα στο Αγρίνιο και στην ευρύτερη περιοχή, αλλά η καρδιά μας χτυπάει πάντα εκεί, ο Παναιτωλικός είναι σημείο αφοράς, είναι ο συνδετικός κρίκος με την πόλη που γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, αγαπήσαμε.

Είναι τα βιώματά μας, το ξερό χωμάτινο γήπεδο, οι τσιμεντένιες εξέδρες, η ορθοστασία πίσω από το τέρμα, οι γείτονες και φίλοι ποδοσφαιριστές στις φτωχογειτονιές του Αγρινίου, όπως λέει και το τραγούδι…

Είναι η αγωνία μας για την πορεία της ομάδας, για το αν θα ανέβει ή αν πέσει κατηγορία…

Οι συζητήσεις στη γειτονιά και τα καφενεία…

Η καθημερινότητά μας που πάντα είχε και τον Παναιτωλικό.

Χιλιάδες Αγρινιώτες που έμεναν ή μένουν στην Αθήνα αλλά και στην Πάτρα, την Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις, πήγαιναν και πηγαίνουν σε όλα τα παιχνίδια.

Γέμισαν το πέταλο – και όχι μόνο της Λ. Αλεξάνδρας – στη Νίκαια, το Μενίδι, τα Λιόσια, την Προοδευτική και βέβαια στην Καλλιθέα, την Ν. Σμύρνη και στα Νταμάρια της Καισαριανής…

Στο Χαϊδάρι που γέμιζε το βουνό πίσω από το Δρομοκαϊτειο…

Και είναι πολύ σημαντικό που και τα παιδιά μας αποκτούν  δεσμούς με την Πόλη και τα χωριά μας.

Αγαπητοί φίλοι,

Η Ιστορία του Παναιτωλικού είναι λίγο πολύ, γνωστή.

• 100 χρόνια, που παρά τις επιμέρους δυσκολίες και τα προβλήματα, έχουν αφήσει το θετικό τους αποτύπωμα, με κορυφαίο ίσως αυτό το «Φ», που κάνει την ομάδα μας να ξεχωρίζει από τις άλλες. «ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΟΣ – ΦΙΛΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ».
• Εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες παιδιά, φτωχών, λαϊκών οικογενειών αποφοίτησαν από τις Σχολές του Παναιτωλικού, παίρνοντας τα αναγκαία εφόδια για τη ζωή τους και την επαγγελματική τους αποκατάσταση.
• Είμαστε περήφανοι που όταν δηλώνουμε «Παναιτωλικός», όλοι έχουν να πουν ένα καλό λόγο, για μια ομάδα που εκπέμπει υγεία και καθαρότητα.
• Μείναμε πάντα μακριά από συναλλαγές, εξαρτήσεις, παράγκες και αυτό το αναγνωρίζουν όλοι.
• Ιδιαίτερα σήμερα που υπάρχει αυτή η άθλια κατάσταση στο χώρο του Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου, με επιχειρηματίες που βάζουν μπροστά τις ομάδες και τους φιλάθλους και τους χρησιμοποιούν για να εξυπηρετήσουν ίδια συμφέροντα, να κάνουν ξέπλυμα, να αξιοποιήσουν  τη δύναμη και το όνομα για πολιτικούς ή επιχειρηματικούς σκοπούς, ο Παναιτωλικός ξεχωρίζει και δίνει το παράδειγμα του Υγειούς Αθλητισμού.
• Στα παιδικά μου χρόνια, έρχονταν σαν μύθος τα ονόματα του Παπαδόπουλου (Γάλλου), του Μπάθα, του Κουτσογιάννη, του Καλύβα…
• Όταν, σαν παιδί, άρχισα να πηγαίνω στο γήπεδο είχαμε την περίφημη ομάδα με τους Ντόκα, Σταρακά, Γλυκοκάλαμο, Ντέμο, Παππά, Τσάμη, Δενδρινό, Γαβαλά, Ταλαμάγκα και αργότερα τους Τάκο, Μακρή, Μανδέλο, Μπουλτέρη, Γκανιάτσα, Νταλακούρα και βέβαια Μίχο, Αποστολάκη, Βασιλείου, Δημόπουλο, Μπελεβώνη, Κωνσταντόπουλο και πολλούς άλλους σπουδαίους παίκτες μέχρι και στις μέρες μας, που θα χρειαζόμουν πολλές σελίδες για να τους αναφέρω.
• Να πω μόνο για τον Ρότσα που μετά το γκολ είπε ότι «εδώ είναι το σπίτι μου»….

Αγαπητοί φίλοι,

Θα ήθελα να πω δυο λόγια για τα πρώτα παιδικά μου χρόνια σε σχέση με τον Παναιτωλικό, που τα κρατάω σαν πολύτιμο φυλαχτό…

• Επειδή σαν παιδί δεν μπορούσα να πάω στο γήπεδο – παίζαμε Κυριακή μεσημέρι – ήξερα την ώρα και παρακολουθούσα τον αγώνα από τις φωνές… Όταν άκουγα γκολ!! Πεταγόμουν και χοροπηδούσα στο κρεβάτι…. Χωρίς να γνωρίζω αν έχουν βάλει γκολ οι αντίπαλοι ή εμείς….Μεγάλη αγωνία…!! Έβγαινα έξω, μετά τον αγώνα, για να ρωτήσω όσους είχαν πάει στο γήπεδο, για να μάθω επιτέλους, το αποτέλεσμα….
• Γύρω στα δέκα, πηγαίναμε με τα παιδιά της γειτονιάς έξω από το γήπεδο (τότε δεν υπήρχε κανένας φόβος…) πλησιάζαμε τους μεγάλους και λέγαμε την περίφημη ατάκα :

«πάρε και μένα μπάρμπα!!!» και τότε άνοιγε μια τεράστια αγκαλιά… και μπαίναμε μαζί τους στο γήπεδο…

Όπως καταλαβαίνετε, είχαμε όλοι πολλούς μπαρμπάδες στο Αγρίνιο….

• Επίσης θυμάμαι, όταν κερδίζαμε με ένα γκολ διαφορά και έπρεπε να κρατήσουμε το αποτέλεσμα, την μπάλα να φεύγει στο ρέμα μετά από δήθεν στραβοκλωτσιές του Ντέμου, του Στάρακα και των άλλων αμυντικών…

Αγαπητοί φίλοι,

Την ώρα που εμείς γιορτάζουμε, που τα παιδιά και τα εγγόνια μας ασχολούνται με δραστηριότητες, διαβάζουν, πηγαίνουν στο Σχολείο, χαίρονται τη ζωή, χιλιάδες παιδιά σκοτώνονται ή σακατεύονται από τις βόμβες, πεθαίνουν από την πείνα, ζουν μέσα στη φτώχεια, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα για το μέλλον τους…Δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια στα εγκλήματα που γίνονται σε όλο τον κόσμο….!!!

Τα παιδιά όλου του κόσμου έχουν δικαίωμα, πρέπει να χαίρονται τη ζωή, να ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και γενικά με τον Αθλητισμό, τον Πολιτισμό, τη δημιουργική απασχόληση. Να παίζουν ανέμελα στις γειτονιές, στις παιδικές χαρές, να πηγαίνουν σχολείο, να έχουν σπίτια και όχι να ζουν μέσα στα χαλάσματα…Μέχρι σήμερα, μόνο για τον πόλεμο στο Ιράν έχουν ξοδευτεί πάνω από 40 δις δολάρια!!!Αντιλαμβάνεστε νομίζω, πόσα Γήπεδα, Σχολεία, Νοσοκομεία, Παιδικές Χαρές κ.ά. θα μπορούσαν να γίνουν….

Πρέπει και μέσα από τον Αθλητισμό να πούμε όχι στον πόλεμο, ναι στην Ειρήνη, την αλληλεγγύη και την αρμονική συνύπαρξη όλων των λαών.

Με συγκίνησε ιδιαίτερα όταν είδα χθες, σε ένα site του Αγρινίου, μια φωτογραφία από παλιό αγώνα των Παλαίμαχων του Παναιτωλικού με πανό που κρατούσαν μέσα στο γήπεδο, που έγραφε : «Ειρήνη – Ύφεση – Αφοπλισμός»…

Τελειώνοντας, θέλω να δώσω πολλά συγχαρητήρια σ΄όλους όσοι έχουν βάλει ένα λιθαράκι για να είμαστε σήμερα περήφανοι για την ομάδα μας, που εκτός από το ποδόσφαιρο έχει και άλλα τμήματα όπως μπάσκετ, πάλη, πόλο, και αυτοί είναι η Διοίκηση, οι Φροντιστές, οι Προπονητές, οι Παίκτες, το Επιστημονικό Προσωπικό, τους εργαζόμενους στην Ομάδα…

Θέλω να αναφερθώ ιδιαίτερα στους Παλαίμαχους του Παναιτωλικού, σε αυτές τις μεγάλες μορφές που βρίσκονται πάντα δίπλα στην ομάδα μας πάντα και παντού.

Ακόμα και στα δύσκολα χρόνια της 3^ης ή ακόμα και της 4^ης Εθνικής Κατηγορίας, θυμάμαι το Άργος ή τη Θήβα, που φύγαμε ηττημένοι και χάσαμε την άνοδο. Πώς μετά από αυτό να κάνεις το ταξίδι της επιστροφής???….

Ο πραγματικά αγνός φίλαθλος φαίνεται, όχι μόνο στα εύκολα αλλά κυρίως στα δύσκολα. Κι αυτό το έχουν αποδείξει οι φίλαθλοί μας, που είναι πάντα ο 12^ος παίκτης σε όλα τα γήπεδα.

Η ομάδα μας χρειάζεται όλους αυτή τη δύσκολη αγωνιστικά περίοδο και είμαι σίγουρος ότι δεν θα κινδυνεύσουμε.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, με ένα καλό αποτέλεσμα αύριο στη Λεωφόρο!!!

Αγαπητοί φίλοι,

Το Ντοκιμαντέρ που θα δούμε σε λίγο, με τίτλο «Ένας αιώνας, μέχρι να΄ρθει ξανά Κυριακή», είναι μια εξαιρετική δουλειά που έκαναν οι Κωνσταντίνος Ρίγκος στην έρευνα και την δημοσιογραφική επιμέλεια, ο Αλέξανδρος Βραχωρίτης, στη σκηνοθεσία και το μοντάζ και αφηγητής, ο Αγρινιώτης ηθοποιός, Λεωνίδας Κακούρης.

Περνάει μέσα από τα πλάνα του, η Ιστορία της Ομάδας μας, οι κοινωνικές συνθήκες της εποχής, το εκπαιδευτικό έργο του Παναιτωλικού, στιγμές – σταθμοί της Ιστορίας της, οι μεγάλες μορφές που δόξασαν την Ομάδα, όπως είναι οι παίκτες και οι παράγοντες, όπου μέσα από τις αφηγήσεις τους δίνουν πολλά στοιχεία και φωτίζουν πλευρές της πορείας των 100 χρόνων.

Αξίζει να το δουν όσο το δυνατόν περισσότεροι συνάνθρωποί μας.

Τα 100 χρόνια είναι μια σημαντική παρακαταθήκη για τις μεγάλες στιγμές, που είμαι σίγουρος ότι θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια!!

ΖΗΤΩ Ο ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ!