Για 100 και πλέον λόγους θα σε έχουμε καμάρι…

«Για 100 και πλέον λόγους θα σε έχουμε καμάρι». Γράφει ο φίλος του Παναιτωλικού, Βαγγέλης Σαμαράς

Για την πρώτη φορά στο κλουβί σε φιλικό με την Καλαμάτα.

Για τις πρώτες θύμισες το 09-10 από γήπεδο.

Για το πρώτο αυτόγραφο από τον σκόρερ της Ν. Σμύρνης, τον Παλαιολόγο.

Για το μπαράζ της Ν. Σμύρνης, με το αυτί κολλημένο στο ραδιόφωνο.

Για το ξεκίνημα της πρωταθληματικής χρονιάς του 10-11.

Για το διπλό στον Φωκικό μια Τετάρτη απόγευμα που το άκουσα κρυφά στα Αγγλικά στο mp3.

Για την πρώτη πίκρα με το 3-0 στα Γιάννενα.

Για το γκολ του Εντζεγκέλε στην Καισαριανή.

Για την λύτρωση με τον Διαγόρα, καθισμένος στα κάγκελα από τους υπεράριθμους.

Για την πρώτη χρονιά στη SL.

Για την απογοήτευση του υποβιβασμού.

Για την απίστευτη πορεία στη Β’ Εθνική.

Για το γκολ του Κουτσοσπύρου στο Βόλο.

Για τα ευρωπαικά όνειρα, που ακόμα δεν πήραν σάρκα και οστά.

Για κάθε φορά που φοβηθήκαμε τον υποβιβασμό.

Για το πέναλντι-γκολ του Βέργου με την Ξάνθη σε άδειο γήπεδο.

Για το πρώτο εκτός στο Χαριλάου, με χαλασμένο λεωφορείο, αλλά με το διπλό στις αποσκευές.

Για τα εκτός που ακολούθησαν, σημείο συνάντησης όλων των Αιτωλοακαρνάνων.

Για την πρώτη στιγμή που φορέσαμε τη φανέλα με τον Τίτορμο στο στήθος.

Για τα πρώτα συνθήματα που τραγουδήσαμε.

Για την τρέλα και την έμπνευση σε κάθε σύνθημα και πανό της 6.

Για το γεμάτο αφίσες παιδικό δωμάτιο.

Για την ιεροτελεστία κάθε Κυριακής.

Για κάθε σου προθέρμανσης που βλέπαμε πως θα πάει το ματς.

Για κάθε γκολ που η φωνή μας έκλεισε.

Για την βεβαιότητα ότι από το Αγρίνιο δεν περνάει κανείς.

Για όλες τις φορές που μας την είχαν στημένη.

Για κάθε βροχή που φάγαμε για να είμαστε εκεί.

Για την κόρνα-ξυπνητήρι στο κέντρο του γηπέδου που ακόμα ηχεί.

Για κάθε Σάββατο που τρέχαμε στην μπουτίκ για να δούμε από κοντά τα ινδάλματά μας.

Για τις κοπάνες από τα σχολεία και τα φροντιστήρια για να τον δούμε.

Για κάθε στιγμή που συγκινηθήκαμε.

Για κάθε στιγμή που κλάψαμε.

Για κάθε στιγμή που αδικηθήκαμε.

Για κάθε επιτυχία που χαρήκαμε.

Για κάθε απροσδιόριστο συναίσθημα.

Για τις ιστορίες από τους παλιούς.

Για την ομάδα του ’55.

Για την ομάδα του ’75.

Για όσα έζησαν όσοι ήταν στο Άργος.

Για το ξέσπασμα σε όσους φώναξαν «Γκολ η Ρουφιάνα» στη Ν. Σμύρνη.

Για κάθε στιγμή που νομίσαμε ότι «μήπως δεν αξίζει;».

Για τις στιγμές που βροντοφωνάξαμε περήφανα ότι είμαστε «Παναιτωλικοί».

Για το Φ στο σήμα.

Για τα νυχτερινά σχολεία.

Για το κοινωνικό έργο.

Για το Αγρίνιο, από το Αγρίνιο.

Για κάθε ώρα που τρέχαμε στο Emileon για την πρώτη της χρονιάς.

Για κάθε οικογενειακό διπλό που είδαμε.

Για το «Ποιος είναι αυτός;» σε κάθε μεταγραφή.

Για κάθε φορά που είπαμε «Δεν θα τη γλιτώσουμε φέτος».

Για όσους έτρεχαν σε κάθε πόλη και χωριό για να είναι δίπλα του.

Για τους πυροβολισμούς στα πούλμαν της ομάδας.

Για την καθαρότητα του συλλόγου.

Για την ανεξαρτησία της ομάδας.

Για να είναι κάτι διαφορετικό.

Για να λέμε πως σε Δ’, Γ’΄’, Β’ Εθνική δεν το μετανιώσαμε στιγμή.

Για τα διάφορα φεγγάρια που είχαμε ξενερώσει.

Για τα νταμάρια της Καισαριανής, σε λόφους και λαγκάδια.

Για την πανστρατιά το 2024 στην Τρίπολη.

Για όσους έφυγαν.

Για όσους στήριξαν όταν υπήρχε το φάντασμα της διάλυσης από πάνω του

Για κάθε παίκτη που ίδρωσε τη φανέλα.

Για τον Τίτορμο στο στήθος.

Για την αγωνία του να έρθει ξανά Κυριακή.

Για κάθε φιλία που χτίστηκε στο κοινό βίωμα.

Για κάθε στιγμή που δεν σηκώναμε μύγα στο σπαθί μας για τον Παναιτωλικό.

Για το γκολ του Ζουρούδη και την παραμονή στη Γ’ Εθνική.

Για τον Φώτη Κωστούλα.

Για τον Χαβέλλα και τα μέλη του πρώτου ΔΣ.

Για την αγωνία με την ψευτο-υπόθεση του παράνομου στοιχηματισμού.

Για το “fair play” του Φουρτάδο μία Δευτέρα μεσημέρι, που νιώσαμε στο πετσί μας τα πάντα.

Για κάθε Αγρινιώτη και Αγρινιώτισσα.

Για κάθε Αιτωλοακαρνάνα και Αιτωλοακαρνάνισσα.

Για όσους θα έρθουν.

Για αυτά που θα έρθουν.

Για τα δύσκολα.

Για τα μεγάλα που ονειρευόμαστε.

Για αυτά που φοβόμαστε να ψιθυρίσουμε.

Για κάθε αγωνία και τα μελλούμενα.

Για τις νέες γενιές.

Για κάθε φορά που η καρδιά μας θα γυρίζει εκεί που ξεκίνησαν όλα.

Για κάθε παιδική ανάμνηση.

Για όλες τις φορές που η διάθεσή μας καθορίστηκε από ένα αποτέλεσμα.

Για κάθε μικρό παιδί που θα ονειρεύεται να φορέσει την κιτρινομπλέ φανέλα.

Για τις 9 Μαρτίου του 1926.

Για τις 9 Μαρτίου του 2026.

Για τον τόπο που αγαπάμε.

Για να σηκώνουμε τον Τίτορμο πιο ψηλά.

Για το κίτρινο.

Για το μπλε.

Για τη ομορφότερη διχρωμία στον κόσμο.

Για όλα όσα μας μεγάλωσαν.

Για όλα όσα θα ζήσουμε.

Για όλα όσα θα γιορτάσουμε.

Για τον Τίτορμο τον Αιτωλό.

Για τον μοναδικό Θεό.

ΤΟΝ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟ ΓΦΣ