Λεπτή κόκκινη γραμμή

Δικαιολογίες για τέτοιο αποκλεισμό δεν υπάρχουν. Ο Παναιτωλικός απέτυχε και φέτος στο Κύπελλο και πρέπει άμεσα να βρει τη «λεπτή κόκκινη γραμμή» του.

Αγανάκτηση, ξενέρα, θλίψη. Με το «καλημέρα» στη σεζόν ο κόσμος του Παναιτωλικού βρίσκεται αντιμέτωπος με τα παραπάνω, βλέποντας στο πρώτο επίσημο παιχνίδι την ομάδα να δέχεται τέσσερα γκολ από νεοφώτιστο και να αποχαιρετά από Αύγουστο μήνα το Κύπελλο.

Δεν υπάρχει άλλη λέξη πλην της αποτυχίας για να χαρακτηρίσει την κατάσταση. Σε δύο θεσμούς συμμετέχει ο Παναιτωλικός, άλλωστε. Τους έκανε -ήδη- έναν.

Πήγε να παίξει ένα ματς με πολλές απουσίες και αυτό ήταν γνωστό, πλην όμως η νοοτροπία του ήταν αυτή που έφερε την μεγαλύτερη απογοήτευση.

Τα προβλήματα τραυματισμών πολλά και η αποστολή του Αναστασίου ασφαλώς ελλιπέστατη. Ωστόσο, δεν υπήρξε καμία μαχητικότητα, σε καμία περίπτωση δεν ήταν Παναιτωλικός που θα πάλευε με ότι είχε.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ελλείψεις που γονάτισαν την ομάδα αν βλέπαμε τσαμπουκά και προσπάθεια. Δεν είδαμε.

Τα «δεμένα χέρια» του Αναστασίου στο πεδίο των επιλογών έφεραν μία αρχική ενδεκάδα που δεν πρόκειται να δούμε ξανά, υπό φυσιολογικές συνθήκες.

Με Εστέμπαν στα «φτερά», με τον άπειρο Αλμπάνη στην κορυφή της επίθεσης, με Μπρέγκου-Νικολάου-Κόγιτς στο κέντρο. Χωρίς καθαρό σέντερ φορ στο μεγαλύτερο μέρος της επανάληψης (ΟΚ, είπαμε θα αργήσει η απόκτηση τέτοιου ποδοσφαιριστή, αλλά τουλάχιστον ένας έπρεπε ήδη να είναι εδώ). Με ελάχιστες επιλογές στον πάγκο. Αλχημείες. Όχι από επιλογή, μα από ανάγκη.

Η Καλαμάτα από τα πρώτα λεπτά του αγώνα έκοβε σαν… βούτυρο τον Παναιτωλικό στον άξονα, με απλά «σπασίματα» και συνδυασμούς, βγάζοντας ουκ ολίγες φορές τα χαφ και τα μπακ των Αγρινιωτών εκτεθειμένα. Πόσες φορές μετρήσαμε τον Κόγιτς να «κυνηγάει» αντιπάλους που τον είχαν βάλει στη μέση;

Ήταν σαφές δε ότι ο Παναιτωλικός εξ αρχής δεν μπήκε με συγκέντρωση στο γήπεδο. Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα κατεγράφησαν στιγμές που απλώς πιστοποιούσαν ότι η ομάδα ήταν «στα χαμένα». Αψυχολόγητες ενέργειες και επιλογές που έκαναν τον καθέναν μας να τραβάει τα μαλλιά του.

Ενδεικτικά: Στο πρώτο ημίχρονο Μανρίκε κάνει κούρσα από τα αριστερά, με ανοικτό το γήπεδο μπροστά του, πατάει μπάλα στον Τζενεπό, που έχει αφήσει πίσω του. Στο δεύτερο ημίχρονο, Μαυρίας και Σατσιάς εκτέλεσαν πλάγιο, ταυτόχρονα, με διαφορετικές μπάλες (!) ενώ το 4-1 της Καλαμάτας ξεκινά με τους Νικολάου και Μανρίκε να μπερδεύονται μεταξύ τους έξω από την αντίπαλη περιοχή…

Ατομικά, πέραν των Τζενεπό-Γκοτζάι, όλοι οι υπόλοιποι κάτω του μετρίου, πολλοί σαφώς αρνητικοί. Κάκιστο παιχνίδι ο Νικολάου. Γκράναθ-Στάγιτς, επίσης, Κόγιτς και Εστέμπαν εκτός κλίματος. Ενδεικτικές και εν προκειμένω οι αναφορές. Για όποιον και να μιλήσει κανείς, άδικο δεν θα έχει.

Ο Παναιτωλικός στο 50′ βρέθηκε να χάνει με 3-0, μείωσε και παρότι από το 66′ και μετά έπαιζε με παίκτη παραπάνω κατόρθωσε να δεχθεί και τέταρτο γκολ με σεμιναριακό τρόπο.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν διαπιστώσεις με βάση την εικόνα στο γήπεδο. Το «στραβό» ξεκίνημα στο Κύπελλο έγινε, αν γίνει και στο πρωτάθλημα θα την πάρει νομοτελειακά η κατηφόρα. Πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία τέτοιο ενδεχόμενο. Λεπτή κόκκινη γραμμή.

Πάμε τώρα στα δεδομένα.

Δεδομένο πρώτο είναι ότι φέτος Κύπελλο για τον Παναιτωλικό δεν έχει. Αυτό ήταν. Ο πρόωρος αποκλεισμός συνιστά αποτυχία ολκής και θα διαμορφώνει μία κατάσταση που θα πρέπει να διαχειριστεί ο οργανισμός. Το αν ο Κωστούλας έφυγε «σκασμένος» από το γήπεδο στο 50′ δεν λέει κάτι στον κόσμο. Και αυτός σκασμένος είναι. Όλοι είμαστε. Το θέμα είναι η διαχείριση από εδώ και πέρα και η άμεση ανασυγκρότηση. Το θέμα είναι το τι θα κάνει η διοίκηση για να «γυρίσει» το κλίμα που διαμόρφωσε το χθεσινό «στραπάτσο». Ο κόσμος, όσος κι αν είναι, όποιος κι αν είναι, για μην πηγαίνει αλλού η κουβέντα, που στηρίζει και πληρώνει και είναι δίπλα στην ομάδα, έχει απαιτήσεις.

Δεδομένο δεύτερο είναι ότι προκύπτει σοβαρή πίεση και μεγάλο «πρέπει» με το ξεκίνημα της χρονιάς. Είτε υπάρχουν απουσίες, είτε όχι, το πρωτάθλημα ξεκινά με δύο εντός έδρας ματς, η ομαλότητα επανέρχεται με νίκες.

Δεδομένο τρίτο, ο Παναιτωλικός θα είναι άλλη ομάδα με τις επιστροφές. Και όχι, δεν θα «κρεμάσουμε» τον Αναστασίου ή οποιονδήποτε προπονητή, επειδή στο πρώτο ματς της σεζόν κατέβηκε με ενδεκάδα ανάγκης. Ευθύνη φέρει για το πώς οι ποδοσφαιριστές του προσέγγισαν το ματς, για ότι δεν είχαν συγκέντρωση και πάθος, ναι. Ενίοτε, όμως, χρειάζεται και υπομονή, είναι αρετή. Αιρετική η άποψη; Ας είναι.

Δεδομένο τέταρτο, να περισσεύει η ωραιοποίηση και τα στρογγυλέματα αλλά κάπου χάνεται η μπάλα. Είπαμε αποτυχία και κάζο ο αποκλεισμός αλλά από την άλλη να λείπουν οι «Κασσάνδρες». Άνθρωποι που έχουν ξεχάσει κατά πού πέφτει το γήπεδο ή που «τα λέγανε και τα γράφανε» παραφυλούν. Ωραίο σπορ τα social media, ανέξοδο εκ του ασφαλούς.

Δεδομένο πέμπτο, second unit όχι απλά κάτω από τη βάση, μα «κομμένο» στις «εξετάσεις» με πάταγο. Το ανταγωνιστικό ρόστερ προϋποθέτει ότι οι ποδοσφαιριστές που είναι παγκίτες θα πρέπει να έχουν νοοτροπία να «κυνηγήσουν» κάθε ευκαιρία. Η συντριπτική πλειοψηφία όσων αγωνίστηκε δεν έδειξε κάτι τέτοιο.

Δεδομένο έκτο, έχει και ο κόσμος τη «λεπτή κόκκινη γραμμή» του, παρόλα αυτά. Αυτός που είναι εκεί, σε κάθε συνθήκη, μέχρι και στα νταμάρια της Καλλιθέας, χθες. Αυτός ο πιστός κόσμος ζητά χαρές μέσα στο γήπεδο. Το Κύπελλο και φέτος το «χαιρέτησε» νωρίς-νωρίς. Φροντίστε να του τις δώσετε στο πρωτάθλημα.