Ο Γιάννης Νταλακούρας πρόεδρος του Συλλόγου Βετεράνων Ποδοσφαιριστών του Παναιτωλικού με μια μεγάλη διαδρομή στο ποδόσφαιρο ως ποδοσφαιριστής των «καναρινιών» (342 συμμετοχές) αλλά και προπονητής σε δύσκολες εποχές.
Δούλεψε και σε άλλες σημαντικές ομάδες της περιφέρειας (Πανηλειακός, Ναυπακτιακός, Αναγέννηση Άρτας, Τηλυκράτης), ενώ είναι και καθηγητής φυσικής αγωγής σε δημόσιο σχολείο του Αγρινίου.
Σήμερα ο Γιάννης Νταλακούρας μιλάει στο «ΦΩΣ» και τον Βαγγέλη Γυφτόπουλο για τα 100 χρόνια του Παναιτωλικού, την Ιστορία του, τις επετειακές εκδηλώσεις που γίνονται στο Αγρίνιο, τα ανέμελα χρόνια των παιδικών χρόνων στις αλάνες, το έργο του Φώτη Κωστούλα, τον Σωτήρη Κοντούρη που είχε στις ακαδημίες του Παναιτωλικού και για άλλα σημαντικά θέματα του ποδοσφαίρου.
Γιάννη, από πότε είσαι πρόεδρος στον σύλλογο βετεράνων του Παναιτωλικού;
«Πριν από έξι περίπου μήνες μου ανατέθηκε αυτός ο ρόλος, αν και στον σύλλογό μας τυπικά είναι τα αξιώματα. Λειτουργούμε σαν μια παρέα φίλων. Όταν ανταμώνουμε θυμούμαστε τα παλιά και όσα περάσαμε στα γήπεδα. Είναι μια όαση που σπάει τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Υπάρχει μεγάλη διάθεση απ’ όλα τα παιδιά. Την αξία κάποιων πραγμάτων ίσως να μην τα έχουμε αντιληφθεί όταν τα ζούσαμε στα γήπεδα και τα απολαμβάνουμε καλύτερα τώρα που τα θυμόμαστε».
Λένε πολλοί ότι οι παίκτες που φόρεσαν κοντά παντελονάκια στα γήπεδα δεν τα έβγαλαν ποτέ και παραμένουν για όλη τη ζωή παιδιά.
«Είναι μεγάλη αλήθεια. Δεν στο κρύβω ότι συναγωνιζόμαστε ποιος θα παίξει περισσότερο στους αγώνες βετεράνων που δίνουμε. Όλοι θέλουν να παίξουν».
Είναι τιμητικό επίσης για τον σύλλογο βετεράνων που συμμετέχει και στις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια του Παναιτωλικού. Αυτό σημαίνει και μια αναγνώριση.
«Έχουμε μια πολύ καλή συνεργασία με την ΠΑΕ αλλά και με τον Ερασιτέχνη Παναιτωλικό. Βρισκόμαστε πολλές φορές, λέμε τις απόψεις μας, όλοι είμαστε μια οικογένεια με την ευρεία έννοια. Είναι και μεγάλη χαρά να συμμετέχουμε ενεργά στις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια του Παναιτωλικού».
Αυτές οι εκδηλώσεις έκαναν ιδιαίτερη αίσθηση σε όλο τον κόσμο και όχι μόνο στην Αιτωλοακαρνανία. Προσωπικά μας εντυπωσίασε η συμμετοχή του κόσμου στις εκδηλώσεις, είδαμε εικόνες όπου γιόρταζε όλη η πόλη, κάηκε θα έλεγα το Αγρίνιο, ειδικά στις 9 Μαρτίου που ήταν η γενέθλιος ημέρα.
«Χαίρομαι που το λέει ένας άνθρωπος που δεν ζει στο Αγρίνιο και βλέπει από άλλη σκοπιά τα πράγματα. Έχει κάνει και σε μας εντύπωση η συμμετοχή του κόσμου στις εκδηλώσεις του Παναιτωλικού. Όλοι έχουν κάτι να θυμηθούν από την ιστορική διαδρομή της ομάδας, είτε τα έζησαν είτε άκουσαν διηγήσεις από τους παλιότερους. Είδαμε εικόνες που προκαλούν συγκίνηση».
Υπάρχει και το κεντρικό σύνθημα Αγρίνιο σημαίνει Παναιτωλικός ή το αντίθετο.
«Δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα για να ασχοληθεί ο κόσμος στην περιοχή μας. Από τα πιο σημαντικά είναι και ο Παναιτωλικός, ειδικά στην εποχή μας που βρίσκεται στην Α’ Εθνική και η ομάδα είναι σε καλά επίπεδα».
Επειδή είσαι και εκπαιδευτικός σε δημόσιο σχολείο, θα θέλαμε και ένα σχόλιο για το φιλεκπαιδευτικό έργο του Παναιτωλικού που δίνει μια ξεχωριστή αίγλη στον σύλλογο.
«Ήξερα αυτή την ιστορία με τις νυχτερινές σχολές του Παναιτωλικού, αλλά αυτό τον καιρό με τις εκδηλώσεις το βίωσα με έναν διαφορετικό τρόπο. Πριν από 100 χρόνια, κάποιοι συμπολίτες μας εδώ στο Αγρίνιο, δεν δημιούργησαν μόνο έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο, αλλά είχαν την πρωτοποριακή ιδέα εκείνα τα δύσκολα χρόνια, να συνδυάσουν την ομάδα με την εκπαίδευση. Δηλαδή να μορφώνουν τα παιδιά που πήγαιναν για ποδόσφαιρο αλλά και όλα τα υπόλοιπα παιδιά της κοινωνίας. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το φιλεκπαιδευτικό έργο του Παναιτωλικού, δημιούργημα ανθρώπων με φωτεινά μυαλά και πρωτοποριακές ιδέες. Αυτό κάνει και τη μοναδικότητα της ομάδας μας».
Επειδή αρκετοί ιστορικοί σύλλογοι στην Ελλάδα περνούν δύσκολα χρόνια, είναι ευτυχής συγκυρία για τον Παναιτωλικό που γιορτάζει τα 100 χρόνια βρισκόμενος σε καλά επίπεδα και στη Σούπερ Λίγκα.
«Όχι απλώς ευτυχής συγκυρία, αλλά θα μπορούσα να την πω μαγική, θεϊκή. Ξεκινώ με την παρουσία ενός ανθρώπου, του κυρίου Φώτη Κωστούλα, που πραγματικά αναμόρφωσε αυτή την ομάδα και έκανε το γήπεδο στολίδι. Ναι μεν το γήπεδο αυτό είχε από παλιά την Ιστορία του αλλά ήταν σε κακή κατάσταση. Επί εποχής Κωστούλα έγινε από τα καλύτερα στην Ελλάδα. Αν εξαιρέσουμε τα νέα γήπεδα του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ, νομίζω το τρίτο καλύτερο γήπεδο στη σειρά είναι του Παναιτωλικού. Η αναμόρφωση του γηπέδου είναι ένα έργο που θα μείνει όχι μόνο στην ομάδα αλλά και στην πόλη του Αγρινίου. Επίσης, πέρα από την ομάδα που τη διατηρείται σε υψηλό επίπεδο τόσα χρόνια στην Α’ Εθνική, είναι πολύ σημαντικό το γεγονός που διατηρεί ο κύριος Κωστούλας και τις ακαδημίες της ομάδας σε καλά επίπεδα, από τις οποίες αναδείχθηκαν σημαντικοί ποδοσφαιριστές, όπως τελευταία ο Κοντούρης που κλήθηκε και στην Εθνική. Όταν τα παιδιά από μικρή ηλικία εκπαιδεύονται σε ένα καλό περιβάλλον, ασχέτως αν δεν παίξουν όλα στη συνέχεια ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο, θα είναι παραγωγικοί άνθρωποι και πολίτες με ένα πνεύμα άλλου επιπέδου».
Είχες παίκτη τον Κοντούρη όταν ήσουν στις υποδομές του Παναιτωλικού;
«Ναι τον είχα στο τμήμα, τον είχαμε πάρει από μια ακαδημία του Αγρινίου. Έχει πολλές δυνατότητες και εύχομαι να κάνει την καριέρα που του αξίζει. Νιώθω μεγάλη ικανοποίηση που βλέπω παιδιά που πέρασαν από τις ακαδημίες του Παναιτωλικού, βγήκαν στη ζωή, έκαναν οικογένειες και διαμόρφωσαν μια καλή προσωπικότητα και σε αυτό τους βοήθησε η πορεία τους στις ακαδημίες. Και το κομμάτι των ακαδημιών είναι έργο του κυρίου Κωστούλα που τις διατηρούσε σε υψηλό επίπεδο».
Νομίζουμε ότι στη νεότερη Ιστορία του Παναιτωλικού θα υπάρχει ένα ορόσημο που θα διαχωρίζει την προ και μετά Κωστούλα εποχή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν προσέφεραν και άλλοι πρόεδροι του παρελθόντος.
«Νομίζω ότι έτσι είναι. Βέβαια όλα τα πράγματα στη ζωή, και στη δική μας ζωή, έχουν μια πορεία στον χρόνο. Υπάρχουν τα κάτω και τα πάνω. Τα ίδια συμβαίνουν και στο ποδόσφαιρο. Έχουν περάσει απ’ όλες τις ομάδες άνθρωποι που έκαναν τις προσπάθειές τους με τους δικούς τους τρόπους και σε διαφορετικές εποχές. Δηλαδή στο Αγρίνιο δεν μπορείς να ξεχάσεις τον Τριανταφύλλου, τον Καραθανάση, τον Κρικελή ο οποίος έχει δημιουργήσει μια ιστορία με τον κόσμο. Δεν μπορώ να ξεχάσω τον Βαζούκη όπως και άλλους που περάσανε από την ομάδα με δύσκολες οικονομικές συνθήκες κάνοντας ότι μπορούσαν. Βέβαια αυτά που έκανε ο κύριος Κωστούλας είναι κάτι ξεχωριστό και η προσφορά του αναγνωρίζεται απ’ όλο τον κόσμο».
Γιάννη, για σένα προσωπικά τι σημαίνει ο Παναιτωλικός, καθώς έπαιξες ποδόσφαιρο με τη φανέλα του και σε δύσκολες εποχές ήσουν και προπονητής.
«Θα το πω με λίγες λέξεις. Είναι η ίδια μου η ζωή. Το λέω και με συγκίνηση. Γιατί όλα τα πράγματα που πέτυχα στη ζωή μου, όχι μόνο στο ποδοσφαιρικό κομμάτι αλλά και στο κοινωνικό, ήταν αποτέλεσμα της θητείας μου στον Παναιτωλικό».
Πώς βρέθηκες στην ομάδα;
«Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 που ήταν ο Παναιτωλικός στην Α’ Εθνική, έγινε ένα παιδομάζωμα, μαζεύοντας πολλά παιδιά από τις αλάνες για τις δεύτερες ομάδες του συλλόγου. Μετά υποβιβάστηκε ο Παναιτωλικός, έφυγαν τα παιδιά πηγαίνοντας σε διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες. Στη συνέχεια, όταν ήρθε προπονητής ο Χρήστος Ζαντέρογλου, μας έφερε πάλι στον Παναιτωλικό, όπως ήμουν εγώ, ο Στράτος Αποστολάκης. ο Δήμου, ο Μανδέλος και άλλοι. Έτσι ξεκίνησα και εγώ τη δική μου πορεία. Οφείλουμε πολλά στον Κουτσογιάννη που μας έκανε παίκτες με χαρακτήρα».
Πόσες συμμετοχές έχεις στην ομάδα;
«Δεν ασχολούμαι και πολύ με αυτά, πάνω από 340 συμμετοχές».
Ως προπονητής πόσες φορές πέρασες από τον πάγκο του Παναιτωλικού;
«Πολλές φορές, ακόμα και στην Α’ Εθνική την πρώτη φορά που ανέβηκε ο Παναιτωλικός όπως και στη συνέχεια για κάποια διαστήματα. Αρκετά χρόνια ήμουν και προπονητής στην πρώτη ομάδα όπως και στις υποδομές».
Από πιτσιρικάς ποιους παίκτες θαύμαζες του Παναιτωλικού;
«Στις δικές μου εποχές έζησα τον Λεωνίδα Κωστόπουλο, τον Κώστα Τάκο, τον Στράτο Αποστολάκη με τον οποίο ξεκινήσαμε μαζί και παραμένουμε αδελφικοί φίλοι, τον Δημήτρη Γάκη που ήταν σπουδαίος τερματοφύλακας, τον Κώστα Καραμπελούση. Φοβάμαι μην ξεχάσω και άλλους. Αλλά αυτά τα παιδιά που ανέφερα ήταν για άλλο επίπεδο».
Πώς ήταν τα ανέμελα χρόνια στις αλάνες;
«Ήταν κάτι σαν τις…ακαδημίες του σήμερα. Μπάλα και ξερό ψωμί που λέμε. Γυρίζαμε το βράδυ στο σπίτι. Μακάρι να είχαμε πάλι αλάνες και να έπαιζαν εκεί τα παιδιά. Στις αλάνες μάθαινες και το σωστό ποδόσφαιρο».
Τώρα ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο;
«Όπως ξέρεις, είμαι καθηγητής φυσικής αγωγής σε σχολείο του Αγρίνιου. Το απόγευμα ασχολούμαι με μία ακαδημία ποδοσφαίρου σε μια πολύ σοβαρή ομάδα που είναι στην Α’ Κατηγορία και λέγεται «ΑΟ Ρηγανάς». Έχουμε γύρω στα 150 παιδάκια στις ακαδημίες και προσπαθούμε να τους δώσουμε σωστές κατευθύνσεις για τη ζωή τους βασικά, να διαπλάσουν έναν σωστό χαρακτήρα και ύστερα όλα τα υπόλοιπα, αν μπορούν δηλαδή κάποια παιδιά να προχωρήσουν και στο ποδόσφαιρο. Νομίζω ότι αυτά προσπαθούν να περάσουν στα παιδιά και στις άλλες ακαδημίες της περιοχής όπου υπάρχουν εξαιρετικοί προπονητές. Τα παιδιά να κοινωνικοποιηθούν σωστά, να αποκτήσουν αντισώματα και αρχές και τη ζωή τους και μετά ακολουθούν τα υπόλοιπα».
Και να κλείσουμε πάλι με τον Παναιτωλικό. Πώς βλέπεις τη συνέχεια στο πρωτάθλημα;
«Νομίζω ότι έχουμε πάρει τα πάνω μας και έχω την αίσθηση τώρα που ξέφυγε η ομάδα από τις δύσκολες θέσεις να δείξει κάτι καλύτερο γιατί έχει δυνατότητες».
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΦΩΣ- agon.gr
This website uses cookies.
Read More