ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Παναγιώτης Δήμου ή «Μπουκαδόρος»

Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Παναιτωλικού Παναγιώτης Δήμου– Δήμος το σωστότερο – γεννήθηκε το 1961 στα κοντινά στο Αγρίνιο Όχθια. Γρήγορα όμως οι δικοί του μετακόμισαν στο Αγρίνιο και συγκεκριμένα σε μια ποδοσφαιρική γειτονιά – Άγιος Δημήτριος – από την οποία ξεπήδησε μια ξεχωριστή φουρνιά ταλαντούχων ποδοσφαιριστών που υπηρέτησαν και τίμησαν την κίτρινη φανέλα του Παναιτωλικού μας – Τάκος – Τσάμης – Παππάς – Κότσαλος – Κοντοπάνος.

Από τον Βασίλη Σταρακά, παλαίμαχο ποδοσφαιριστή του Παναιτωλικού

Ο μικρός Παναγιώτης λάτρευε το ποδόσφαιρο και καθημερινά στο γηπεδάκι της γειτονιάς του έδειχνε ότι ήταν ένα ιδιαίτερο ταλέντο. Όταν έφτασε στην ηλικία των 15 ετών, ο Παναιτωλικός συμμετείχε για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν – 1976-77 – στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής. Πρόεδρος της ομάδας μας, ο γιατρός Μάρκος Κρικελής, προπονητής ο Γιουγκοσλάβος Μίλιαν Ζέκοβιτς και βοηθός του ένας από τους ιδιαίτερους φίλους μου και συμπαίκτης ο Νίκος Κουτσογιάννης. Εγώ προπονητής της ομάδας νέων, η οποία συμμετείχε σε πρωτάθλημα νέων σε έναν όμιλο με ομάδες Α’ και Β’ Εθνικής (είχαν δημιουργηθεί πολλοί όμιλοι τότε για να είναι μικρότερες οι αποστάσεις των σωματείων ώστε να περιοριστούν τα έξοδα μετακίνησης).

Πάμε τώρα στο θέμα μας. Την Κυριακή η ομάδα μας των νέων αγωνίζονταν με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο. Στην πρώτη προπόνηση της εβδομάδας της ομάδας νέων, ένας φίλαθλος έφερε έναν πιτσιρικά να δοκιμαστεί. Βλέπω ένα συνεσταλμένο αδύνατο παιδί με μέτριο ανάστημα, ένα πανέξυπνο βλέμμα και μια ευγενική φυσιογνωμία. Η εμφάνισή του όμως δεν ήταν και τόσο ποδοσφαιρική, υστερούσε από τα περισσότερα παιδιά της ομάδας νέων.

Στο δίτερμα που ακολούθησε όμως, εντυπωσιαστήκαμε όλοι με την απόδοσή του, τόσο ο Κουτσογιάννης όσο και ο Ζέκοβιτς που παρακολουθούσαν το δίτερμα από την εξέδρα. Μετά την προπόνηση ο Παναγιώτης υπέγραψε δελτίο (εγώ έγινα… κηδεμόνας καθώς ήταν ανήλικος).

Την Κυριακή έπαιξε βασικός στη Λεωφόρο, προσαρμόστηκε πολύ εύκολα, παρόλο που δεν γνώριζε καλά – καλά τα ονόματα των συμπαικτών του. «Το βράδυ εκείνο μετά τον αγώνα της Λεωφόρου πριν κοιμηθώ», μου είχε πει αργότερα ο Παναγιώτης, «σκεφτόμουν ότι 3-4 ημέρες πριν έπαιζα σε κάτι οικόπεδα στην «Κατσαμπογειτονιά» και σήμερα πάτησα το χορτάρι της ιστορικής Λεωφόρου, της ομάδας του Γουέμπλεϊ, το σπίτι του Δομάζου που μόνο από την τηλεόραση είχα δει. Παρ’ όλο που ήμουν μικρός έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα κάνω όσες θυσίες χρειαστεί για να πετύχω σαν ποδοσφαιριστής».

Τήρησε την υπόσχεσή του ο Παναγιώτης, δούλεψε πολύ σκληρά στο γήπεδο και γρήγορα έφτασε η ποδοσφαιρική περίοδος 1981-82. Ο Παναιτωλικός έπαιζε στη Β’ Εθνική. Πρόεδρος ο Σωτήρης Βλάμης και προπονητής ο Χρήστος Ζαντέρογλου ο οποίος έδειξε τέτοια εμπιστοσύνη στον Παναγιώτη που και στους τρεις πρώτους αγώνες του πρωταθλήματος τον είχε βασικό.

Ποια ήταν όμως τα προσόντα του αριστεροπόδαρου Παναγιώτη Δήμου που ξεχώριζαν; Η κλασική του θέση ήταν έξω αριστερά, με την ίδια όμως ευχέρεια έπαιζε και επιθετικό χαφ. Ήταν ένας έξυπνος και με φινέτσα επιθετικός, είχε ένα ξεχωριστό δικό του στυλ αλα Χατζηπαναγή, με τον οποίο είχε μεγάλη ομοιότητα και στην εμφάνιση, με άριστη τεχνική και άψογο κοντρόλ, δεν δίσταζε δε να μπει στις φάσεις με πάθος και δύναμη. Με την εκρηκτικότητά του και την κοφτή του ντρίπλα κατάφερνε να ξεκλειδώσει και τις πιο σκληροτράχηλες άμυνες. (Για αυτό πήρε και το παρατσούκλι «Μπουκαδόρος»). Παράλληλα, ήταν ένας από τους βασικούς σκόρερ της ομάδας.

Ήρθε όμως η τέταρτη αγωνιστική. Ο Παναιτωλικός έπαιζε εκτός με τον Παναργειακό. Ο αγώνας αυτός έγινε ο εφιάλτης των ονείρων του και των υποσχέσεών του για ένα λαμπρό ποδοσφαιρικό μέλλον που το δικαιούταν, ένα μέλλον και οφέλη ανάλογα με των διεθνών μας Τσάμη – Μίχου – Αποστολάκη – Βασιλείου που όλοι οι ειδήμονες της εποχής προεξοφλούσαν.

Τα λόγια που ακολουθούν είναι του Παναγιώτη, λόγια που μου είπε με μεγάλη πίκρα:

«Η εβδομάδα αυτή που παίζαμε στο Άργος ξεκίνησε για εμένα με τις καλύτερες προϋποθέσεις, όχι μόνο γιατί έγινα βασικό μέλος μιας ομάδας παικτών που θαύμαζα, αλλά παράλληλα εκείνες τις μέρες πήρα πρόσκληση από τον προπονητή της Εθνικής Νέων Στέφανο Πετρίτση – παλαιό προπονητή του Παναιτωλικού – να βρίσκομαι τη Δευτέρα στον Άγιο Κοσμά στην Αθήνα για προπόνηση. Τι γλυκές βραδιές περνούσα αυτή την εβδομάδα! Σκεφτόμουν συνέχεια να κερδίσουμε τον αγώνα με τον Παναργειακό και τη Δευτέρα με την ψυχολογία στα ύψη να φορέσω τη γαλανόλευκη έστω και σε προπόνηση! Τι μεγάλη τιμή ένιωθα! Να σημειώσω πως τις μέρες εκείνες θα γιόρταζα τα 20α μου γενέθλια.

Ήρθε όμως ο αγώνας της Κυριακής στο Άργος. Στο τελευταίο λεπτό του αγώνα έχω την μπάλα έξω από την αντίπαλη μεγάλη περιοχή και κάνω μια προσποίηση σε έναν αμυντικό για να μπω κάθετα προς το τέρμα. Δέχομαι τέτοιο δολοφονικό μαρκάρισμα – χτύπημα στο αριστερό μου πόδι – που νόμισα ότι κόπηκε στο ύψος του γονάτου. Σωριάστηκα στο χώμα με φρικτούς πόνους. Μέχρι να μου δώσει τις πρώτες βοήθειες ο φυσιοθεραπευτής μας Κώστας Καλφούτζος ο αγώνας τελείωσε 0 – 0.

Τη Δευτέρα έφυγα άρον άρον για την Αθήνα, και μάλιστα κοντά στον Άγιο Κοσμά, όχι όμως για προπόνηση με την Εθνική Νέων αλλά για το ΚΑΤ. Ολική ρήξη έξω μηνίσκου ήταν η διάγνωση και αμέσως τον αφαίρεσαν (εμπειρική ήταν η διάγνωση γιατί στην Ελλάδα δεν υπήρχε ακόμη μηχάνημα αρθροσκόπησης). Τέρμα το ποδόσφαιρο με συμβούλεψαν οι γιατροί. Εφιαλτικές μέρες και νύχτες πέρασα στους τρεις μήνες που έμεινα στην κλινική για αποθεραπεία. Ήμουν 20 χρονών, γεμάτος ενέργεια και πάθος για το ποδόσφαιρο. Είχα κάνει όνειρα, έδωσα υποσχέσεις, είχα κολακευτικές κριτικές και ξαφνικά κάνω ένα βήμα από την αφετηρία της ποδοσφαιρικής μου καριέρας καλούμαι να τα διαγράψω όλα αυτά. Ζω έναν εφιάλτη!

Τελικά αγνόησα τις γνωματεύσεις των γιατρών και μετά την αποθεραπεία ξεκίνησα προπονήσεις παρ’ όλο που είχα έντονους πόνους. Ήδη είχε αρχίσει ο δεύτερος γύρος της σεζόν 1981-82 και παρ΄όλο που πονούσα έπαιξα σε κάποιους αγώνες. Ενδιάμεσα όμως σταμάτησα για καθαρισμό και αποθεραπεία. Αυτό συνεχίστηκε σε όλες τις σεζόν μέχρι την σεζόν 1986-87 που η ΠΑΕ με έστειλε στη Σουηδία, όπου υποβλήθηκα σε νέα επέμβαση από ορθοπεδικό παγκοσμίως γνωστό, ο οποίος απεφάνθη ότι ο μηνίσκος κακώς αφαιρέθηκε, έπρεπε να είχε συρραφτεί.»

Ο Παναγιώτης απελπίστηκε από το μπες – βγες στα χειρουργεία και άδοξα σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1988. Από τότε έγινε ένας στρατιώτης της ομάδας και παραμένει πάντα δίπλα της.

Κλείνω με μια δήλωσή του για το πώς βλέπει σήμερα τον σύλλογό μας:

«Με τον ερχομό του αναμορφωτή του σωματείου μας κυρίου Κωστούλα ο Παναιτωλικός εξελίχθηκε σε πρότυπο επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σωματείο της Super League αποτελώντας παράδειγμα αξιοπρέπειας, ήθους και περηφάνειας, χωρίς ποτέ να γίνει παράρτημα κανενός. Για όποιον είναι δίπλα του, βλέπει ότι ο Παναιτωλικός έχει σχέσεις με την τοπική κοινωνία, με επισκέψεις στα σχολεία, ομιλίες, διάφορες δράσεις, δωρεές κλπ. Όσο για το γήπεδο αποτελεί ένα πραγματικό στολίδι της πόλης μας, από τα καλύτερα επαρχιακά. Εντυπωσιακό και το προπονητικό κέντρο Emileon στο Δοκίμι, είναι το πρώτο στην Ελλάδα με γήπεδα, γυμναστήριο, σύγχρονα αποδυτήρια, ιατρείο και φυσικά θεραπευτήριο, πισίνες, αίθουσες συσκέψεων κλπ.

Εύχομαι πολλές επιτυχίες στην ομάδα μας, υγεία στη διοίκηση καθώς και στους φιλάθλους μας, την ψυχή και δύναμη της ομάδας, που στέκονται δίπλα της και στις πιο δύσκολες στιγμές».

This website uses cookies.

Read More