Ο Κώστας Κωνσταντόπουλος είναι ζωντανός θρύλος για τον Παναιτωλικό. Από το 1987 μέχρι και το 2006 υπηρέτησε τον Τίτορμο με συνέπεια.
Προσέφερε τα μέγιστα μέσα στον αγωνιστικό χώρο, ήταν εκεί για την ομάδα ανεξάρτητα κατηγορίας και κατάφερε να αναχθεί σε εμβληματικό αρχηγό της.
Ακόμη και σήμερα παραμένει από τους πλέον ιστορικούς και αγαπημένους ποδοσφαιριστές του Τίτορμου. Η ζωή του ταυτίστηκε με το κίτρινο και το μπλε. Δεν συνέβη τυχαία.
Μίλησε στο TitormosNet.gr και «ξετύλιξε το κουβάρι» της πορείας του στην ομάδα που λάτρεψε και στην οποία άφησε στίγμα, όντας παρών σχεδόν στο 1/3 της συνολικές της ιστορίας!
Ήρθε στον Παναιτωλικό το 1987, έχοντας ξεκινήσει το ποδόσφαιρο στον Ακράτητο Δάφνης Ναυπάκτου, καταγόμενος και ο ίδιος άλλωστε από την Ορεινή Ναυπακτία.
«Μεγάλωσα μέσα στη Ναύπακτο. Στον Παναιτωλικό είχα κάνει προπονήσεις από το 1986 αλλά τελικά ήρθα ένα χρόνο μετά. Προπονητής ήταν ο Νίκος Κουτσογιάννης το ’86. Όταν τελικά ήρθα στην ομάδα βρήκα τον Κούλη Γρηγοριάδη. Έχουν φύγει και οι δύο από τη ζωή πλέον. Η ομάδα ήταν στη Γ’ Εθνική, αγωνίστηκα σε λίγα παιχνίδια. Ήμουν 17 χρονών. Η ομάδα έκανε πορεία πρωταθλητισμού αλλά είχαμε τιμωρίες και μείον βαθμούς από την προηγούμενη χρονιά. Αντί να διεκδικήσει άνοδο στην Β’, βρέθηκε στην Δ’, γιατί έπεφταν πολλές ομάδες τότε», εξηγεί.
Το ποδόσφαιρο τότε στην Γ’ Εθνική των δύο ομίλων ήταν επαγγελματικό. Με τον υποβιβασμό του Παναιτωλικού στην Δ’ Εθνική την διοίκηση ανέλαβε ο Άγγελος Τριανταφύλλου, που την δεκαετία του ’70 τον είχε οδηγήσει στην ‘Α Εθνική.
«Κάναμε πορεία πρωταθλητισμού και επιστρέψαμε στην Γ’ Εθνική. Από εκεί και πέρα καθιερώθηκα. Στις αρχές της δεκαετίας είχαν αλλάξει άλλες δύο διοικήσεις. Ήρθαν Κατσανάκης και Κανατσούλης. Κάναμε πρωταθλητισμό επί Κανατσούλη το 1991-92. Σε δύσκολο πρωτάθλημα. Με Προοδευτική, Ηλυσιακό, Χαϊδάρι. Τότε εγώ έφυγα και πήγα στην Scoda Ξάνθη, στην Ά Εθνική. Με μεταγραφή, που για τα τότε δεδομένα ήταν μεγάλη. Γύρω στα 15-20 εκατομμύρια».
Η πορεία στην Ξάνθη
Η μετακίνησή του στον Βορρά δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε. Ένας τραυματισμός δεν του έδωσε την δυνατότητα να δείξει στο γήπεδο αυτά που ήθελε και λίγο καιρό αργότερα πήρε το δρόμο της επιστροφής για τον Παναιτωλικό.
«Τα πράγματα στην Ξάνθη ήταν σε άλλο επίπεδο. Έμεινα εκεί 1,5-2 χρόνια. Τραυματίστηκα και έκατσε οκτώ μήνες έξω. Απογοητεύτηκα και γύρισα πάλι πίσω στον Παναιτωλικό. Τότε πρόεδρος ήταν ο Γιώργος ο Ζαμπάρας (σ.σ. πατέρας του Θανάση, νυν φυσικοθεραπευτή της ομάδας). Λίγο μετά ανέλαβε ο Γιάννης ο Χαρδαλιάς», λέει.
Η εποχή Χαρδαλιά και το Άργος
Η διοίκηση Χαρδαλιά έφερε «άλλον αέρα» στην ομάδα. Τα οικονομικά δεδομένα και η οργάνωση άλλαξαν. «Βγήκαμε από την Γ’ στην Β’ και διεκδικήσαμε το πρωτάθλημα την επόμενη χρονιά, αλλά συνέβη ότι συνέβη στο Άργος. Πιστεύω ότι ως ποιότητα και δυναμική ήταν από τις καλύτερες ομάδες στην ιστορία του Παναιτωλικού. Αγωνιστικά έπρεπε να είμαστε ‘Α Εθνική. Αλλά το ποδόσφαιρο…», τονίζει.
Ενθυμούμενος το Άργος είναι λες και ζει τα γεγονότα χθες…
«Ο Παναιτωλικός άξιζε να βγει περισσότερο από τις τρεις ομάδες που βγήκαν. Εθνικό, Πανιώνιο και Προοδευτική. Τρία παιχνίδια πριν το τέλος του πρωταθλήματος κερδίσαμε τον ΠΑΣ στο Αγρίνιο, σε ένα ματς με ιδιαιτερότητες. Είχαμε κακή διαιτητική αντιμετώπιση. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι δεν έπαιξα στο Άργος. Τιμωρούμασταν τότε στις έξι κάρτες. Στο 6-1 με την Δράμα στο Αγρίνιο είδα μία απίστευτη κάρτα. Με τα Γιάννενα ήμουν στο όριο και άλλοι συμπαίκτες μου. Όλοι φάγαμε κάρτες που δεν δίνονται. Παρότι τιμωρημένος πήγα με την ομάδα στο Άργος. Πιστεύω ότι σε αυτό το ματς, όσο καλοί και να ήμασταν δεν θα κερδίζαμε.
Άλλαξαν διαιτητή την Πέμπτη πριν το ματς. Έβαλαν διαιτητή που έπαιζε το τελευταίο ματς της καριέρας του. Ο διαιτητής που όρισαν αρχικά από την Ά Εθνική δήλωσε κώλυμα… Πήγαμε χωρίς 4-5 παίκτες. Δεν υπήρχε το μεγάλο βάθος στο ρόστερ, ήταν αλλιώς τα πράγματα».
Στην άποψή του για το αν δικαίως ή αδίκως ασκήθηκε κριτική στον Γιάννη Χαρδαλιά για τα όσα συνέβησαν ήταν κατηγορηματικός.
«Ο Χαρδαλιάς πήρε την ομάδα από επίπεδο Γ’ Εθνικής και σε δύο χρόνια την έφερε παρά ένα ματς στην Ά Εθνική. Έδωσε το πολύ παραπάνω από ότι έπρεπε να δώσει εκείνη την εποχή. Δεν μπορεί να κριθεί αρνητικά. Το πρόσημο ήταν θετικότατο για την πορεία της ομάδας. Δεν μπορούμε να ρίχνουμε ευθύνες. Οι λόγοι που δεν ανέβηκε ο Παναιτωλικός ήταν εκτός αυτού. Η Προοδευτική στο δεύτερο γύρο έκανε 11-12 συνεχόμενες νίκες ενώ στον πρώτο ήταν στη μέση της βαθμολογίας».
Όσο για το τι ακολούθησε το σοκ του Άργους;
«Η ομάδα συνέχισε και την επόμενη χρονιά με στόχο το πρωτάθλημα. Συνέχισε ο Χαρδαλιάς, μπήκαν και άλλοι στην διοίκηση. Μετά τον Γενάρη χάσαμε 2-3 παιχνίδια και τελείωσε η ιστορία. Αν δεν γινόταν τόσες πολλές αλλαγές το καλοκαίρι στο ρόστερ, μετά το Άργος, υπήρχε κορμός και επίπεδο να πάμε για άνοδο την επόμενη σεζόν. Προπονητής τότε ήταν ο Αναστόπουλος. Έκατσε μέχρι το Μάρτιο της σεζόν 1997-1998. Μετά ήρθε ο Πέτρος ο Ραγούσης και αυτός όμως δεν έκατσε πολύ».
Αθηναϊκός, εποχή Ρούσσου και Ναυπακτιακός
«Έφυγα το καλοκαίρι του 1998 και πήγα στον Αθηναϊκό. Ήθελα να πρωταγωνιστήσει και να ανέβει. Δε μπορούσα να προσαρμοστώ στην Αθήνα, γύρισα Αγρίνιο. Ο Παναιτωλικός είχε ξεκινήσει με μεγάλες αλλαγές στο ρόστερ. Μέχρι τα Χριστούγεννα πάλευε να μείνει κατηγορία αλλά η αλλαγή της ιδιοκτησίας από τον Χαρδαλιά στον Ρούσσο έφερε μεγάλες αλλαγές».
Με τη νέα διοίκηση του Κύπριου Χρήστου Ρούσσου γίνονται πολλές μεταγραφές και η πρώτη εικόνα-εντύπωση είναι ότι υπάρχει διάθεση για επενδύσεις σε άλλα επίπεδα (γήπεδο-προπονητικό κλπ).
«Μείναμε κατηγορία δύο ματς πριν τελειώσει το πρωτάθλημα. Η νέα διοίκηση έλεγε για ανακαίνιση του γηπέδου για χίλια δύο αλλά μετά από λίγο άρχισαν τα οικονομικά προβλήματα. Δεν ήταν κοντά στην ομάδα, το 1999 έγιναν πολλές αλλαγές παικτών και μας είπαν σε 7-8 παιδιά να φύγουμε. Πήγα στο Ναυπακτιακό, που ήταν στη Β’ Εθνική».
Εκείνη τη χρονιά ο Παναιτωλικός ξεκίνησε με στόχο την άνοδο στην ‘Α Εθνική. Τελικώς βρέθηκε υποβιβασμένος στη Γ’ και ακολούθησε νέος υποβιβασμένος στην Δ’ Εθνική. Ο Κωνσταντόπουλος μετά από τόσα χρόνια στον Παναιτωλικό, βρέθηκε στην ομάδα της πατρίδας του.
«Τον Παναιτωλικό τότε ανέλαβε ο συγχωρεμένος ο Τάσος ο Παντούλας και επιστρέψαμε ορισμένα παιδιά που είχαμε φύγει. Εγώ, ο Κούσουλας, ο Ζαπαντιώτης».
Μέχρι τότε, ο «μοχλός» έχει φύγει τρεις φορές αλλά πάντα γύρναγε στον Παναιτωλικό. Γιατί το έκανε;
«Πάντα ο Παναιτωλικός ήταν το σπίτι μου. Όταν έφευγα νόμιζα ότι ήταν εντελώς διαφορετικό το ποδόσφαιρο. Το μυαλό, η σκέψη η καρδιά ήταν εδώ. Πάντα. Γύρναγα και σε δύσκολες καταστάσεις αλλά πάντα κάτι γινόταν και παίρναμε μπροστά».
Τα ζόρικα χρόνια στη Δ’ Εθνική και η επάνοδος στη Γ΄
Τα χρόνια στις χαμηλές κατηγορίες ήταν πολύ δύσκολα. Η ομάδα καλούνταν να αγωνιστεί με ομάδες που για να έρθουν νίκες ο Παναιτωλικός θα έπρεπε να υπερβάλλει. Στην Δ’ Εθνική ο Παναιτωλικός αγωνίστηκε και στο Κύπελλο της ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας, γνωρίζοντας αποκλεισμό-σοκ από την Ποταμούλα το 2002-03.
«Μαύρη σελίδα για την ομάδα του Παναιτωλικού εκείνη την εποχή. Την πρώτη χρονιά δεν ανεβήκαμε από την Δ’ Εθνική. Μετά ανεβήκαμε στην Γ’ Εθνική. Στην διοίκηση τότε ήταν Παντούλας, Ζήσης και άλλοι. Μεγάλος ο ανταγωνισμός τότε ήταν με την Άρτα. Το 2003-04 με τον Κουτσογιάννη προπονητή πήραμε την άνοδο. Ο Παναιτωλικός όμως οικονομικά ήταν αδύνατος. Δεν υπήρχε παράγοντας να στηρίξει. Πολλά παιδιά ήρθαν από τα τοπικά. Δύο μεταγραφές κάναμε μόνο, η μία εξ αυτών ήταν ο Ζουρούδης. Έλειπαν τα έμπειρα παιδιά, 4-5 ήμασταν μόνο. Και το πρωτάθλημα πολύ ανταγωνιστικό. Με Καβάλα, Δόξα Δράμας, ΠΑΣ Γιάννινα, Βέροια και μάλιστα με πολλές ομάδες να πέφτουν κατηγορία, λόγω αναδιάρθρωσης που ήθελαν να κάνουν».
Ο Παναιτωλικός ωστόσο με «νύχια και με δόντια» έμεινε κατηγορία. «Ο κόσμος τότε έβαλε πλάτη. Υπήρχαν άνθρωποι που έδιναν χρήματα για τα βασικά έξοδα της ομάδας. Ταξίδια, αποστολές και όλα τα απαραίτητα. Έμπαινε μπροστά ο κόσμος, με αγάπη για την ομάδα. Βάζοντας από το υστέρημά τους και το ταμείο της οικογένειάς τους. Έγινε μεγάλη προσπάθεια. Εμείς οι ντόπιοι πάντα κάναμε πίσω και υπομονή για να πληρωθούν πρώτα τα παιδιά που δεν ήταν από εδώ. Ανέκαθεν γινόταν αυτό στα δύσκολα», αναφέρει.
Ο Τσιάρας που μίλησε για κάποιον… Κωστούλα
Προς τα τέλη της χρονιάς ο Σωκράτης Τσιάρας, που μέσω της επιτροπής σωτηρίας που συστήθηκε, έχει εμπλακεί στα διοικητικά αναφέρει στους ποδοσφαιριστές ότι μέχρι το καλοκαίρι θα έρθει στην ομάδα κάποιος… Φώτης Κωστούλας από την Σουηδία.
«Έγινε μεγάλη προσπάθεια. Έβαλαν κάποια λεφτά, μέχρι τηλεμαραθώνιος είχε γίνει. Ένα μήνα πριν τελειώσει το πρωτάθλημα, ο Τσιάρας μας έλεγε ότι μιλάει με έναν Αγρινιώτη που ζούσε στη Σουηδία για να αναλάβει τον Παναιτωλικό. Εμείς δεν ξέραμε. Τελειώνει το πρωτάθλημα και ο Κωστούλας εμφανίζεται. Είδαμε έναν άνθρωπο που έλεγε πράγματα. Για να ανακατασκευή στο γήπεδο, για εξυγίανση και άλλα. Ακούγαμε, δεν ήταν η πρώτη φορά που ακούγαμε υποσχέσεις. Στην πορεία; Έλεγε δύο πράγματα και έκανε πέντε. Τρελαθήκαμε. Δεν το πιστεύαμε αυτό που γινόταν στην ομάδα. Ας είναι καλά για όσα έκανε για την ομάδα».
Η εποχή Κωστούλα
Ο Κώστας Κωνσταντόπουλος αγωνίστηκε στα δύο πρώτα χρόνια της εποχής Κωστούλα πριν σταματήσει το ποδόσφαιρο και συνεχίσει να υπηρετεί την ομάδα από άλλα πόστα.
«Έγιναν δυνατές μεταγραφές και στόχος ήταν η άνοδος. Εγώ σταμάτησα από τον Παναιτωλικό στα 39 μου, πήγα ένα χρόνο στον Ακαρνανικό, που ήταν Δ’ Εθνική. Εγώ ήμουν παράλληλα και στις ακαδημίες του Παναιτωλικού που ξεκινούσαν. Εκείνη την εποχή δύσκολα έβρισκες ποδοσφαιριστή να παίζει μέχρι τέτοια ηλικία, ενώ τώρα γίνεται. Έχει αλλάξει τελείως το ποδόσφαιρο. Είναι όλα πολύ πιο επαγγελματικά».
Με τον Παναιτωλικό κατέγραψε 421 συμμετοχές. Ρέκορντμαν. Πώς νιώθει για αυτό;
«Νιώθω γεμάτος. Υπερήφανος. Αγωνίστηκα σε ένα σύλλογο που το είχα όνειρο από παιδί. Ήταν εποχές που δεν υπήρχαν συμβόλαιο 1-2 χρόνια. Εγώ όταν ήρθα υπέγραψα για 6! Καθόμασταν πολλά χρόνια στις ομάδες. Για μένα ήταν όνειρό μου, ξεκινώντας από τη Ναύπακτο. Πιστεύω είναι όνειρο για κάθε παιδί στο Αγρίνιο και στην Αιτωλοακαρνανία. Ήταν στο μυαλό μου να καταφέρω να παίξω με την ομάδα και στην Ά Εθνική. Δε μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω. Είμαι χαρούμενος σα να αγωνίζομαι που είναι τόσα χρόνια στην Super League», αναφέρει.
Πάντως, είτε έτσι είτε αλλιώς, τα κατάφερε να παίξει ένας Κωνσταντόπουλος με τον Παναιτωλικό στην πρώτη κατηγορία. Ο γιος του Τόλης σκόραρε μάλιστα στο ντεμπούτο του απέναντι στον Ατρόμητο, το 2020.
«Έγινε ναι. Είναι άλλο κομμάτι. Είναι σημαντικό για μένα. Την ημέρα που έβαλε το γκολ ο Τόλης ήταν παραμονή της Αγίας Κυριακής. Έχω βαφτιστεί σε ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στην Αγία, στην ορεινή Ναυπακτία. Είμαι 57 χρονών, τα 55 πηγαίνω πάντα σε αυτό. Έτυχε εκείνη την μέρα να παίζει ο Παναιτωλικός. Το παιχνίδι δεν το είδα. Ενημερωνόμουν από το τηλέφωνο. Σε κάποια στιγμή, κατεβαίνοντας από τα ορεινά με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος και μου λέει “Θα τρελαθείς. 2-2 και έβαλε γκολ ο Τόλης”».
Στο σημείο αυτό ο Κώστας δάκρυσε. Η συγκίνηση και η υπερηφάνεια έκδηλα. «Μεγάλη ικανοποίηση να βλέπεις το παιδί σου να συνεχίζει αυτό που έκανες εσύ. Να εξελίσσεται. Κάθε γονιός θα ένιωθε έτσι. Ικανοποίηση για τον ίδιο και για την οικογένεια. Είναι το ιδανικό ξεκίνημα στο ποδόσφαιρο».
Όσο για την σπουδαιότερη στιγμή του στον Παναιτωλικό;
«Τα πρωταθλήματα που παίρναμε σίγουρα ήταν όμορφες αναμνήσεις. Η Νέα Σμύρνη δεν ξεχνιέται. Δεν θα ξαναζήσουμε τέτοιο πράγμα. 10.000 κόσμος. Ήρθαν όλα όπως έπρεπε με τα γκολ στο τέλος. Ήταν συγκλονιστικό».
Υπηρέτησε ως γενικός αρχικός στην πρώτη ομάδα, στις ακαδημίες, ανέλαβε προπονητής στις μικρές ομάδες. Αθροιστικά ως ποδοσφαιριστής και από άλλα πόστα υπηρέτησε τον Παναιτωλικό μία ζωή. 32 χρόνια από τα 100 του Παναιτωλικού εμπεριέχουν το όνομα του Κώστα Κωνσταντόπουλου.
«Ο Παναιτωλικός δεν με βοήθησε ποδοσφαιρικά μόνο. Με εξέλιξε ως άνθρωπο. Ήρθα μικρό παιδί και έγινα άντρας. Δεν είχε σημασία η κατηγορία, το επίπεδο. Ήταν μεγάλο σχολείο ο Παναιτωλικός και ακόμα είναι. Πρέπει οι γονείς όταν τα παιδιά του ξεκινούν το ποδόσφαιρο και υπάρχει ταλέντο, να εμπιστεύονται τον Παναιτωλικό. Έχει παράδοση ο Παναιτωλικός στην παραγωγή. Παίκτες που έκαναν καριέρα, έπαιξαν Εθνική, είναι στο εξωτερικό. Είναι το καλύτερο σκαλοπάτι για την καριέρα τους. Έχω πολλά παραδείγματα. Μέσα από τον Παναιτωλικό θα έχουν μεγαλύτερη εξέλιξη», καταλήγει.
Τα 100α γενέθλια του συλλόγου σε λίγες μέρες θα εορτασθούν. Η 9η Μαρτίου πλησιάζει.
«Όλο αυτό που γίνεται για τα 100α γενέθλια έχει αλλάξει την ψυχολογία μου. Περιμένω με χαρά για όλες αυτές τις εκδηλώσεις. Σημασία δεν έχει για μένα αν είμαι ή όχι στον Παναιτωλικό. Πάντα είμαι με την ιδέα της ομάδας, με αυτή ζω. Είναι τρόπος ζωής, καθημερινότητα. Το ζω σα να είμαι μέσα στην ομάδα. Δεν έχει αλλάξει κάτι. Κουβέντες και σκέψεις είναι γύρω από τον Παναιτωλικό. Είμαι σε επαφή με τον κόσμο, με την ομάδα. Είναι τρόπος ζωής. Όλοι αναλώσιμοι είμαστε. Ο κόσμος όμως είναι η μεγάλη δυναμική. Από γενιά σε γενιά. Το έχει δείξει σε καταστάσεις δύσκολες, όταν η ομάδα ήταν στο χείλος του γκρεμού. Έμπαινε πάντα μπροστά. Πιστεύω να τους δίνει χαρά που ο Παναιτωλικός έχει εδραιωθεί στο κορυφαίο επίπεδο. Να χαίρονται κι αυτοί για το λιθαράκι που έβαλαν».
