Ο Παναιτωλικός που «έμαθε» στην ήττα και ο Αναστασίου που αναιρεί τον εαυτό του

Έκτη διαδοχική πίκρα «χάρισε» ο Παναιτωλικός στον κόσμο του, γνωρίζοντας ήττα που δεν άξιζε από τον ΟΦΗ και μένοντας κολλημένος στους 9 βαθμούς.

Μετά το εκκωφαντικό ξεκίνημα με το τρία στα τρία η ομάδα του Αγρινίου γνώριζε πολύ καλά ότι είχε ένα δύσκολο πρόγραμμα να φέρει σε πέρας. Η βελτίωση της εικόνας της ομάδας, η ομοιογένεια, η διάρκεια και η σταθερότητα ήταν ζητούμενα για να βγει η αποστολή όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα.

Τα παραπάνω στοιχεία τα είδαμε μόνο σε εκλάμψεις. Ένα καλό διάστημα στο ματς με τον ΠΑΟΚ, ομοίως με τον Ολυμπιακό. Με την Κηφισιά η ομάδα πήρε κάτω από τη βάση, στο θεωρητικά πιο βατό ματς που είχε να δώσει και ακολούθησε η συντριβή από την ΑΕΚ, όπου τα προβλήματα στην άμυνα είχαν δημιουργήσει ειδικές συνθήκες.

Η απογοήτευση στις τάξεις του κόσμου μετά και τη χθεσινή ήττα είναι έκδηλη. Και απολύτως λογική. Ο Παναιτωλικός δεν κατάφερε να «σπάσει» βαθμό/-ους από κανέναν μεγάλο (ο κόσμος πάντα θα συγκρίνει τα αποτελέσματα που τυχαίνει να παίρνουν άλλες ομάδες ίδιου βεληνεκούς), και χθες έπαιζε με πίεση για το αποτέλεσμα.

Το σερί των 5 αρνητικών αποτελεσμάτων, ανεξάρτητα της δυναμικής των αντιπάλων, είναι σερί.

Ο Αναστασίου πήγε σε ένα σύστημα που είδαμε για πρώτη φορά φέτος. Προσάρμοσε την ομάδα του στον τρόπο παιχνιδιού του ΟΦΗ και στα πρώτα λεπτά είδαμε έναν Παναιτωλικό φουριόζο. Με ενέργεια, με επιθετικές πρωτοβουλίες, με δύο δοκάρια στο δεκάλεπτο. Το γκολ, ξανά, σε αυτό το εξαιρετικό διάστημα δεν ήρθε. Τόσο ο Μανρίκε, όσο και ο Άλεξιτς δεν τίναξαν το πλεκτό.

Ο ΟΦΗ άρχισε να προσαρμόζεται κι αυτός στα δεδομένα του γηπέδου μετά το 15′-20′. Εκεί το ματς άρχισε να είναι μοιρασμένο, υπήρξε η ευκαιρία του Μπουχαλάκη, αλλά η εικόνα του αγώνα ήταν μία και σαφής: Ότι θα κριθεί στο «νήμα».

Στην επανάληψη οι φιλοξενούμενοι κρατούσαν περισσότερο μπάλα στα πόδια τους. Πέραν της φάσης του Νους στις αρχές του ημιχρόνου και το δεύτερο δοκάρι τους (που ΟΚ, «καθαρή» φάση δεν την χαρακτηρίζεις σε καμία περίπτωση με τέτοια κόντρα), δεν έβαλαν δύσκολα στον Παναιτωλικό.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κατεγράφησαν οι στιγμές που έκριναν το παιχνίδι. Στο 69′ ο Άλεξιτς κλέβει και κάνει την παράλληλη που δεν προλαβαίνει ο Μπάτζι, στο 70′ μένει με δέκα. Επειδή Παναιτωλικός είσαι, το 0-1 ήρθε στο 89′, έτσι για να «σκάσουμε» όλοι με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Με «τσίμπημα» της μπάλας στην «καρδιά» μίας άμυνας που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν σχεδόν άψογη.

Όλσον, Στάγιτς, Προδρομίτης έκαναν καλό ματς. Ο πρώτος ήταν «εξαφανισμένος» τόσες αγωνιστικές. Χθες έκανε μία εξαιρετική εμφάνιση και φτάνουμε στο 89′ και ψάχνεις να δεις πως είναι δυνατόν να βγαίνει τέτοια «τρύπα» στα στόπερ. Ο Σέρβος είχε πάθος, έβαζε πόδια στη φωτιά, είχε παρεμβάσεις. Ο δε Προδρομίτης, ανεξάρτητα της αποβολής του (η πρώτη κίτρινη τουλάχιστον αυστηρή), ήταν τρομερός.

Εράκοβιτς, Εστέμπαν τα πήγαν καλά. Ο Οπόκου έκανε επίσης καλό παιχνίδι, του έλειψε το τελείωμα και σε ορισμένες περιπτώσεις η ουσία. Σουμά, Τζενεπό δεν έδωσαν πράγματα. Ο πρώτος δεν έδινε και βοήθειες στην άμυνα, για τον δεύτερο τα έχουμε τονίσει τόσες φορές.

Ο μηδενισμός της χθεσινής προσπάθειας ένεκα αποτελέσματος είναι άδικος. Ο Παναιτωλικός πάλεψε το παιχνίδι και έδειξε διάθεση να κάνει ότι καλύτερο μπορούσε. Ένα τελείως μοιρασμένο ματς, βάση εικόνας και στατιστικής, «έγραψε» ήττα.

Ο Γιάννης Αναστασίου καλείται να διαχειριστεί μία κατάσταση που πλέον έχει μεγάλη πίεση. Πέραν της τύχης, που δεδομένα λείπει από τον Παναιτωλικό (με δοκάρια, τραυματισμούς και χαμένες φάσεις σωρηδόν), πρέπει να διορθώσει κακώς κείμενα. Να σταματήσει να αναιρεί τον εαυτό του και να βρει τρόπο να γυρίσει την κατάσταση. Οι βεβιασμένες κρίσεις και ο πανικός δεν είναι καλός σύμβουλος σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ο τεχνικός του Παναιτωλικού παίρνει άριστα για το πώς «διάβασε» το χθεσινό ματς και το πώς παρέταξε την ομάδα. Ο ίδιος ο Κόντης παραδέχθηκε ότι η ομάδα του αιφνιδιάστηκε. Αλλά υπάρχουν επιλογές που εύλογα προκαλούν ερωτηματικά.

Προς τι η εμμονή με τον Τζενεπό που μέχρι στιγμής είναι μία τεράστια απογοήτευση; Γιατί ο Άλεξιτς, που κατά δική του ομολογία ήταν ο καλύτερος του γηπέδου χθες να μην έχει ξεκινήσει βασικός σε προηγούμενα ματς; Έχει αδικηθεί. Γιατί να μη χρησιμοποιηθεί ο Νακάμπα στα τελευταία λεπτά αντί του Νικολάου, ώστε να «ηρεμήσει» το κέντρο; Διαθέτει εμπειρία, παίζεις δε με παίκτη λιγότερο. Γιατί τόσα προβλήματα τραυματισμών, γιατί η ομάδα να έχει δεχθεί ΠΕΝΤΕ γκολ στα τελευταία λεπτά αγώνων; Ενδεικτικά ερωτήματα.

Τη δεδομένη στιγμή ο Παναιτωλικός δεν διαθέτει έναν ποδοσφαιριστή σημείο αναφοράς. Πού θα είναι αυτός που θα «κουβαλήσει» την ομάδα. Δεν έχει ψυχολογία, καλείται να κρατήσει αποδυτήρια σε δύσκολο κλίμα, καλείται να πάει την επόμενη αγωνιστική να παίξει με τον Άρη εκτός έδρας, μετά από ήττα του 3-0 στη Λιβαδειά.

Είναι σαφές ότι ο Παναιτωλικός βρίσκεται σε αποδρομή, σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Σε τέτοια περιπτώσεις θες χαρακτήρες μέσα στην ομάδα, στον οργανισμό να βγουν μπροστά, να δώσουν στίγμα, να συσπειρώσουν, να εμπνεύσουν. Υπάρχουν; Αν ναι, να τους δούμε.

Οι προσδοκίες και οι δηλώσεις μετά την αρχή έκαναν κλίμα «κούρνια». Οι απανωτές «σφαλιάρες» οδήγησαν στο άλλο άκρο. 10η αγωνιστική στο -3 από το 5-8, στο +7 (με δύο ματς λιγότερα τη δεδομένη στιγμή ο Ατρόμητος) από τον υποβιβασμό.

Η διαχείριση της κατάστασης δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η επιστροφή στις νίκες είναι «διακόπτης» αλλά όσο αυτή δεν έρχεται η αμφισβήτηση προς όλους μεγαλώνει.