Άξιζε σίγουρα κάτι παραπάνω

Η τέταρτη συνεχόμενη ήττα για τον Παναιτωλικό ήρθε σε ένα ματς απέναντι στον Ολυμπιακό που σίγουρα άξιζε κάτι παραπάνω, κάτι καλύτερο.

Η διαπίστωση είναι ότι σε αντίθεση με το ματς με την Κηφισιά, όπου έλειψαν αρκετά στοιχεία στο παιχνίδι της ομάδας, ο Παναιτωλικός παρά την ήττα από τον Ολυμπιακό «έβγαλε» πράγματα στο γήπεδο. Ο κόσμος είδε προσπάθεια, διάθεση, είδε μπάλα.

Η ομάδα πάλεψε για να πάρει ότι καλύτερο μπορούσε, σε ματς με δεδομένο βαθμό δυσκολίας. Απέτυχε. Διαπίστωση αποτελεί ωστόσο και το ότι αν δεν σκοράρεις στις ευκαιρίες σου σε τέτοια ματς, δεν μπορείς να ελπίζεις σε κάτι.

Από τις τρεις πολύ καλές στιγμές του Παναιτωλικού στο πρώτο μέρος, η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση είναι του Μπάσι. Ο Μεχία τα κάνει όλα τέλεια. Του δίνει το γκολ «στο πιάτο». Είναι καθαρά θέμα εκτέλεσης το ότι δεν έγινε το γκολ. Ο Μπάσι κοντρόλαρε τη μπάλα, σήκωσε κεφάλι, είδε τέρμα και αστόχησε.

Στην επανάληψη η διπλή ευκαιρία του Εράκοβιτς αποτελεί επίσης χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο Ορτέγκα -είτε δύσκολα είτε εύκολα- ανέκοψε τις προσπάθειες του Μαυροβούνιου, στερώντας από τον Παναιτωλικό την ισοφάριση.

Ο Γιάννης Αναστασίου έχει αναφέρει ότι η αποτελεσματικότητα «κοστίζει». Αυτό σίγουρα συνέβη με τον Ολυμπιακό. Αρκετοί ποδοσφαιριστές απώλεσαν καλές στιγμές, όχι ένας.

Δεν πρόκειται για ντεφορμάρισμα κάποιου, δηλαδή. Είναι πρόβλημα συνολικό. Ωστόσο, δεν μπορεί να αναιρεθεί το γεγονός ότι στις επτά πρώτες αγωνιστικές ο μοναδικός σέντερ φορ του Παναιτωλικού που έχει σκοράρει είναι ο Κόστα Άλεξιτς, στην πρεμιέρα, με αντίπαλο τον Αστέρα. Προς ώρας, ο φορ που θα «ματώσει» τα δίχτυα δεν έχει φανεί, ανεξάρτητα των επιλογών στα αρχικά σχήματα. Μπάτζι, Μεχία παραμένουν «άκαπνοι».

Σε κάθε περίπτωση, είναι επίσης σαφές ότι δεν υπάρχει μία σταθερή επιλογή, μεσοεπιθετικά. Οι αλλαγές προσώπων είναι πολλές. ΟΚ, σίγουρα παίζουν ρόλο οι συνθήκες κάθε αγώνα και τα προβλήματα τραυματισμών ή η ετοιμότητα κάθε ποδοσφαιριστή ωστόσο θα πρέπει να βρεθεί μία σταθερά. Και σε αυτό ο Αναστασίου είναι που σηκώνει το «φορτίο».

Η εικόνα του κέντρου από την ώρα που μπήκε ο Νακάμπα βελτιώθηκε αισθητά. Το ίδιο ισχύει και για την αλλαγή του Τζενεπό. Ο Εράκοβιτς πέραν των ευκαιριών που απώλεσε είχε καλή παρουσία. Δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για τον πρώτο. Παίρνει σταθερά φανέλα βασικού, ωστόσο προσδοκίες δεν δικαιώνει.

Η απόδοσή του δεν πείθει και ο Παναιτωλικός καλείται να διαχειριστεί την κατάσταση. Δεν είναι υπερβολή ούτε γενίκευση να ειπωθεί ότι ο Σμυρλής στα λίγα λεπτά που αγωνίστηκε ήταν πιο επιδραστικός από ότι ο Τζενεπό σε 54′.

Εύσημα αξίζουν στον Προδρομίτη για την εμφάνισή του, δεν ήταν κακός ο Ξενόπουλος. Στην άμυνα Θυμιάνης-Στάγιτς είχαν «θεματάκια». Στα στόπερ είναι εμφανές ότι λείπει κάτι.

Από εκεί και πέρα το μεγάλο αποτέλεσμα όλοι το θέλουμε. Και το ζητάμε. Η ομάδα απέναντι στους τρεις εξ αυτών που αντιμετώπισε προς ώρας δεν το έκανε. Το mentality του Παναιτωλικού πρέπει να αλλάξει για να έρθουν «κηδείες». Και για να γίνει αυτό θα πρέπει αφενός η ομάδα να είναι απόλυτα δεμένη και αφετέρου να έχει την κατάλληλη νοοτροπία. Αυτό «χτίζεται» από όλους εντός των τειχών.

Ο κόσμος είναι λογικό να μένει με την «μουρμούρα» και το «αχ», δεν αρκείται στο «πάλεψε αλλά δεν τα κατάφερε» ή στο «αδίκησε τον εαυτό του» σε ορισμένες περιπτώσεις. Και με το δίκιο του.

Πολλώ δε μάλλον όταν οι σεζόν περνούν και αρνητικές παραδόσεις δεν λένε να «σπάσουν» (βλέπε Ολυμπιακό-ΠΑΟΚ). Κακός ο Παναιτωλικός δεν ήταν, σε κάθε περίπτωση, ούτε με τον ΠΑΟΚ, ούτε με τον Ολυμπιακό, στη συνολική εικόνα. Η ουσία δεν αλλάζει, πάντως. Αποτελέσματα δεν πήρε. Το αρνητικό σερί μεγάλωσε και εύλογα στις τάξεις του κόσμου εγείρεται αμφισβήτηση και δημιουργείται απογοήτευση.

Και πάλι, η σεζόν ακόμα «έχει πολύ ψωμί». Η συνέχεια είναι εξαιρετικά απαιτητική και δύσκολη. Απέναντι σε «Σαλώμες» τη δεδομένη στιγμή η στήριξη στην ομάδα είναι ο δρόμος. Όποιος μπορεί να τον υπηρετήσει, το κάνει.

Κλείνοντας, μία επισήμανση. Θέλει θάρρος και θράσος η τεκμηριωμένη άποψη. Δεν είναι για όλους. Από ανώνυμα τρολλάκια χορτάσαμε…

Μόνο Παναιτωλικός.