Μετά από πολλές δεκαετίες ο Παναιτωλικός θα έχει συμμετοχή στην αυριανή παρέλαση της 25ης Μαρτίου στο Αγρίνιο.
Ο Δήμος Αγρινίου στο πλαίσιο των εορτασμών και σε συνεργασία με την ΠΑΕ Παναιτωλικός αποφάσισαν τη συμμετοχή των υποδομών στην μεγάλη παρέλαση.
Συμβολική κίνηση, φόρος τιμής στο φιλεκπαιδευτικό έργο του σωματείου. Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι νυχτερινές σχολές του Παναιτωλικού παρήλαυναν στις εθνικές επετείους μαζί με τα υπόλοιπα σχολεία της περιοχής.
Ωστόσο, υπήρξε και εποχή που παρέλασε και η πρώτη ομάδα…
Γράφει ο παλαίμαχος του Παναιτωλικού, Βασίλης Σταρακάς
Αμέσως μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, όλες οι ελληνικές επαγγελματικές ποδοσφαιρικές ομάδες υποχρεώθηκαν από το νέο καθεστώς στις εκτός έδρας μετακινήσεις τους, τα μέλη της αποστολής να φέρουν ομοιόμορφη, αποδεκτή ενδυμασία, δηλαδή κοστούμι.
Η επιλογή του Δ.Σ. του Παναιτωλικού ήταν σακάκι μπλε, παντελόνι γκρι, λευκό πουκάμισο ή μπλούζα ζιβάγκο, γραβάτα μπλε και παπούτσια μαύρα. Στο αριστερό πέτο του σακακιού ήταν ραμμένο το έμβλημα του Παναιτωλικού, ο μυθικός Τίτορμος.
Από δεξιά: Σ. Καρποδίνης προπονητής, Β. Σταρακάς, Α. Γιαννόπουλος, Θ. Ντόκας, Ν. Κουτσογιάννης, Γ. Σκαμπαρδώνης, Θ. Ζαρκαβέλης, Δ. Μπάθας, Β. Ντέμος, Ν. Ράπτης, Χ. Σεϊτανίδης, Π. Παπαμέτης
Λίγες μέρες πριν τον εορτασμό της Εθνικής μας γιορτής, της 28ης Οκτωβρίου, ειδοποιηθήκαμε ότι η ομάδα θα πάρει υποχρεωτικά μέρος στην παρέλαση, όχι με αθλητική στολή – φόρμες – αλλά με την ενδυμασία των εκτός έδρας μετακινήσεων.
Ανήμερα λοιπόν, όλα τα μέλη της ομάδας συγκεντρωθήκαμε στο γήπεδο, απ’ όπου θα πηγαίναμε στην πλατεία Καραπανέικα που ήταν το μέρος εκκίνησης της παρέλασης.
Εγώ πήγα από τους πρώτους στο ραντεβού αφού το πατρικό μου, επί της οδού Δημ. Σταϊκου απείχε από το γήπεδο 50 μέτρα. Στην ίδια οδό η οποία καταλήγει στο γήπεδο, στεγάζονταν τότε σε ένα ανακαινισμένο μεγάλο κτήριο, που παλιά ήταν οι καπναποθήκες «Ανδρικόπουλου», το γυμνάσιο θηλέων.
Μπαίνοντας λοιπόν στην αίθουσα του Δ.Σ. ο επιστάτης μας Κώστας Γεροβασίλης, ή «παρδάλος», με ενημέρωσε – σαν αρχηγός που ήμουν – ότι οι σημαίες για την παρέλαση είναι έτοιμες. (Είχα το περιβραχιόνιο του αρχηγού, όχι ότι ήμουν ο «άριστος» παίχτης, απλά με έχρισε αρχηγό ο τότε προπονητής μας, Σωτήρης Καρποδίνης, λόγω προσωπικής συμπάθειας).
Βλέπω λοιπόν σε μία γωνιά 3 καλοσιδερωμένες σημαίες. Την ελληνική, του Παναιτωλικού με τις κίτρινες και μπλε οριζόντιες ρίγες και της 21ης Απριλίου, που στη μία πλευρά της είχε τον αναγεννώμενο Φοίνικα.
Η σημαία του Παναιτωλικού ήταν η αυθεντική, αυτή δηλαδή που που χρησιμοποιούσε ο σύλλογος, από την ίδρυσή του το 1926 μέχρι τότε σε όλες τις εκδηλώσεις. Έχει οριζόντιες μπλε και κίτρινες ρίγες, με μπλε κρόσσια στις άκρες. Το δε κοντάρι – ιστός – έχει επένδυση από βελούδινο ύφασμα. Αυτή η σημαία είναι ένα κειμήλιο, που σήμερα φυλάσσεται, μαζί με άλλα εκθέματα, για το μουσείο του Παναιτωλικού.
Όταν λοιπόν ο επιστάτης μου έδειξε τις σημαίες, προχώρησα, πήρα στα χέρια μου τη σημαία του συλλόγου μας, κάνοντας μάλιστα και μια μικρή πρόβα μέσα στη μεγάλη αίθουσα, βέβαιος ότι εγώ θα την κρατήσω στην παρέλαση, κάτι που συνηθίζεται σε τέτοιες εκδηλώσεις.
Σε λίγο καταφθάνει φουριόζος ο Ανδρέας Γιαννόπουλος, ασπρογαντοφορεμένος και αυτός, και μου ζητάει – κάπως αυστηρά είναι η αλήθεια – την σημαία του Παναιτωλικού που ακόμη την κρατούσα στα χέρια μου. «Δώσ’ την μου» μου λέει, «γιατί είμαι μεγαλύτερος» (ήταν 7 χρόνια μεγαλύτερός μου).
Την έδωσα λοιπόν και πήρα την ελληνική. Έμεινε όμως η σημαία της 21ης Απριλίου, για την οποία δεν υπήρχε ενδιαφέρον από κανέναν. Μάλιστα ο Νίκος Κουτσογιάννης, ένθερμος οπαδός του Στέλιου Χούτα, πήγε δίπλα στα αποδυτήρια που ήταν το φαρμακείο, έδεσε με γάζες τον καρπό του χεριού του και παρίστανε τον τραυματισμένο για να την… αποφύγει.
Η σημαία αυτή δεν ήταν και πολύ… δημοφιλής, καθώς προ της 21ης Απριλίου ο καθένας μας είχε τις δικές του πολιτικές πεποιθήσεις, διαφορετικές του τότε «καθεστώτος». Μερικοί ήμασταν μέλη της νεολαίας Λαμπράκη, άλλοι της ΕΡΕ ή της Ένωσης Κέντρου – ήταν η εποχή του ανένδοτου. Κάποιος όμως έπρεπε να τη χρεωθεί, προτού δημιουργηθεί θέμα με τον «κυβερνητικό επίτροπο» (μέλος του Δ.Σ. διορισμένος από το «καθεστώς» – το μάτι της χούντας δηλαδή).
Κάποιος έριξε την ιδέα να γίνει κλήρωση αλλά ο Πάνος Παπαμέτης μας έβγαλε από το αδιέξοδο. Ο Πάνος, εξαιρετικός επιθετικός, μεταγραφή από τον ΠΑΟΚ την προηγούμενη χρονιά, με καταγωγή από την Πορταριά Χαλκιδικής, κατ’ επανάληψη στις συζητήσεις μας είχε δηλώσει πως η πολιτική δεν τον ενδιέφερε καθόλου, ούτε τον είχε απασχολήσει ποτέ.
Τη φορτώσαμε λοιπόν στον Παπαμέτη και έτσι συμπληρώθηκε το τρίο των σημαιοφόρων. Ομαδάρχης, μια ιδιαίτερα τιμητική θέση, αποφασίσαμε μόνοι μας να είναι ο Θεόφιλος –Λαλάκης– Ντόκας, λόγω της ιδιαίτερης δημοφιλίας που απολάμβανε και της ωραίας του παρουσίας.
Σημαιοφόροι από αριστερά: Βασίλης Σταρακάς, Ανδρέας Γιαννόπουλος. Διακρίνεται ομαδάρχης ο Θεόφιλος Ντόκας
Κατηφορίζοντας συντεταγμένα μέσα από τη γειτονιά μου για τα Καραπανέικα, πετάχτηκαν όλοι οι μικροί και μεγάλοι από τα γύρω σπίτια και μας χειροκροτούσαν. Το πιο θερμό χειροκρότημα ήταν της μάνας μου, η οποία ήταν κατασυγκινημένη. Όταν φτάσαμε στο γυμνάσιο θηλέων, τα κορίτσια ήταν στο δρόμο έτοιμες σχεδόν για αναχώρηση. Εκεί χαλάσαμε τις γραμμές μας και είχαμε ένα ευχάριστο αντάμωμα. Κάποιοι τυχεροί βρεθήκαμε τετ α τετ με… εκείνη.
Αν κάποιος περίεργος έστηνε αυτί στις κουβέντες μας, θα άκουγε για κάποιο λεύκωμα, ή για ένα απογευματινό πάρτι, για ένα ερωτικό γράμμα ή ένα συνθηματικό τηλεφώνημα. Θα μπορούσε επίσης – ο περίεργος – να ακούσει από τον σημαιοφόρο της ελληνικής σημαίας του Παναιτωλικού να κλείνει ένα ραντεβουδάκι – μετά το τέλος της εκδήλωσης – με μια γοητευτική μαθήτρια – με κόκκινες μπότες – στο υπόγειο του ζαχαροπλαστείου «Σιάτρας» για λουκουμάδες.
Η σφυρίχτρα όμως του προπονητή μας «διέταξε» συνταχτείτε. Η παρέλαση ξεκίνησε, και σε όλο το μήκος της διαδρομής – οδός Μπαϊμπά μέχρι την πλατεία Μπέλου που ήταν η εξέδρα των επισήμων και στη συνέχεια μέχρι το μέσον της Παπαστράτου – η υποδοχή που μας επιφυλάχθηκε από τον κόσμο ήταν αποθεωτική.
Όταν τελείωσε η παρέλαση, ένας δάσκαλος εκφώνησε τον πανηγυρικό της μέρας από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου «Ακροπόλ» – Στρανομίτη. Εγώ τώρα για να ακούσω τον πανηγυρικό ήμουν; Αφού παρέδωσα στον Θεόφιλο τη σημαία – για να μη γίνουμε στόχος – κατέβηκα δύο δύο τα σκαλιά του υπογείου περιμένοντας… εκείνη με τις κόκκινες μπότες.
Μετά το… χαλβάδιασμα, όχι λάθος, μετά τους λουκουμάδες γύρισα ευτυχισμένος σπίτι μου. Μόλις με είδε η μάνα μου, μου είπε με παράπονο ότι ήθελε να με καμαρώσει και σαν μαθητή Γυμνασίου να κρατάω τη σημαία. «Βρε Μάνα», της είπα, «τη σημαία στο γυμνάσιο την κρατά πάντα αυτός που βγαίνει από την τάξη με άριστα 20». Εγώ 20 το συμπλήρωσα σε δύο χρονιές – 10 τη μία και άλλα 10 την επόμενη».
Την άκουσα που μονολόγησε «εσένα παιδί μου σε είχε φάει τότε το πετσί» – εννοούσε την μπάλα.
Οι φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο του Βασίλη Σταρακά
