Ο Γεβγένι Κουτσερένκο έχει εξελιχθεί σε αγαπημένο παιδί της εξέδρας και όχι άδικα. Από την πρώτη μέρα πάλεψε για αυτό. Το κέρδισε με το σπαθί του.
Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add TitormosNet.gr on Google ↗Δεν αντιμετώπισε τον Παναιτωλικό ως «σκαλοπάτι» μα ως ευκαιρία από αυτές που δεν θα έπρεπε να χάσει. Αγαπά τη ζωή στην πόλη μας, αγαπά τους ανθρώπους της.
Περιγράφει το πώς είναι το αίσθημα να αγωνίζεσαι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου, ξέροντας ότι εκεί έχει πόλεμο.
Θυμάται την διαδρομή του στο ποδόσφαιρο. Μέχρι τα 15 του έπαιζε… επιθετικός. Τρέφει μεγάλο σεβασμό για τον Γιάννη Αναστασίου και παραθέτει αθέατες πλευρές της καθημερινότητας της ομάδας.
Αυτά, κι άλλα πολλά, στη συνέντευξή του στο TitormosNet.gr.
Θα ξεκινήσουμε λίγο… επιθετικά. Λίγους μήνες πριν έρθεις στην Ελλάδα για τον Παναιτωλικό, υπήρξε το κεφάλαιο της Νταντί και το παιχνίδι με τη Φόλκερκ. Τι πήγε στραβά και τι πιστεύεις ότι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά;
«Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα στο οποίο τα πάντα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε λίγα λεπτά. Σε εκείνο το παιχνίδι υπήρχαν στιγμές τις οποίες, ως τερματοφύλακας, θα μπορούσα να είχα διαχειριστεί καλύτερα. Προσπαθώ πάντα να αναλύω τέτοιες καταστάσεις και να καταλαβαίνω τι θα μπορούσα προσωπικά να είχα κάνει διαφορετικά.
Δεν θέλω να αποφεύγω τις ευθύνες μου. Αν θέλεις να εξελιχθείς ως ποδοσφαιριστής, πρέπει να έχεις το θάρρος να κοιτάζεις κατάματα τα λάθη σου. Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις θα μπορούσα να είχα αντιδράσει πιο αποφασιστικά, σε άλλες να είχα «διαβάσει» καλύτερα τη φάση ή να είχα πάρει μια διαφορετική απόφαση.
Για έναν τερματοφύλακα είναι ιδιαίτερα σημαντικό να μάθει να διαχειρίζεται τέτοιες στιγμές. Μπορεί να έχεις κάνει ένα πολύ καλό παιχνίδι, αλλά ένα λάθος ή μία συγκεκριμένη στιγμή να μείνει στη μνήμη του κόσμου πολύ περισσότερο από δέκα καλές επεμβάσεις που προηγήθηκαν.
Πιστεύω, όμως, ότι αυτές ακριβώς οι στιγμές είναι που σε κάνουν πιο δυνατό. Το ποδόσφαιρο δεν σου δίνει πάντα την ευκαιρία να ξαναγράψεις την ιστορία ενός συγκεκριμένου αγώνα. Σου δίνει όμως πάντα το επόμενο παιχνίδι – και μαζί την ευκαιρία να δείξεις ότι πήρες το μάθημά σου».
Παναιτωλικός, στη χειμερινή μεταγραφική περίοδο. Πώς ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις; Έψαξες πληροφορίες για την ομάδα και τον σύλλογο πριν συμφωνήσεις να έρθεις;
«Όταν προέκυψε η ευκαιρία να έρθω στον Παναιτωλικό, δεν την αντιμετώπισα απλώς ως ακόμη μία μεταγραφή. Για μένα ήταν σημαντικό να καταλάβω πού ακριβώς πηγαίνω, τι είδους σύλλογος είναι, πώς είναι η πόλη, ποια είναι η κουλτούρα της, ποιοι άνθρωποι εργάζονται στην ομάδα και ποιες είναι οι φιλοδοξίες του συλλόγου.
Φυσικά και έκανα τη δική μου έρευνα για τον Παναιτωλικό. Παρακολούθησα κάποια παιχνίδια, μελέτησα την ομάδα, τον προπονητή και τον τρόπο παιχνιδιού και προσπάθησα να συγκεντρώσω όσο το δυνατόν περισσότερες ουσιαστικές πληροφορίες από ανθρώπους που γνώριζαν τον σύλλογο εκ των έσω. Για έναν ποδοσφαιριστή αυτό είναι σημαντικό, ιδιαίτερα όταν μετακομίζει σε μια καινούργια χώρα.
Από ένα σημείο και μετά, όμως, πρέπει να εμπιστευτείς και την απόφασή σου. Κι εγώ αισθάνθηκα ότι αυτή θα μπορούσε να είναι η σωστή κίνηση για την εξέλιξή μου.
Η Ελλάδα δεν είναι απλώς μια νέα χώρα για μένα. Είναι μια νέα ποδοσφαιρική εμπειρία, ένα καινούργιο περιβάλλον και μια νέα πρόκληση. Δεν ήρθα εδώ απλώς για να περάσω κάποιο διάστημα. Ήρθα γιατί θέλω να δουλέψω, να βελτιωθώ και να αποδείξω ότι αξίζω αυτή την ευκαιρία».
Ο Γιάννης Αναστασίου και το υπόλοιπο τεχνικό επιτελείο. Ποιες διαφορές βλέπεις στην ομάδα συγκρίνοντας την περσινή με τη φετινή σεζόν;
«Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα όταν ήρθα στην ομάδα ήταν η ατμόσφαιρα που υπάρχει μέσα στο γκρουπ και συνολικά στον Παναιτωλικό. Υπάρχει πολύ καλή συνεννόηση μεταξύ των ποδοσφαιριστών και του τεχνικού επιτελείου. Για μένα αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί ένας τερματοφύλακας χρειάζεται να αισθάνεται ότι τον εμπιστεύονται.
Ο κόουτς Αναστασίου είναι πολύ απαιτητικός. Ταυτόχρονα, όμως, καταλαβαίνει πολύ καλά τους ποδοσφαιριστές. Δεν δίνει σημασία μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά και στις λεπτομέρειες – στην τοποθέτηση, στη λήψη αποφάσεων, στην πειθαρχία και στην ψυχολογία.
Πιστεύω ότι ένα από τα δυνατά μας σημεία είναι πως η ομάδα σταδιακά γίνεται ένα ενιαίο σύνολο. Στο ποδόσφαιρο δεν αρκεί να έχεις έντεκα καλούς παίκτες. Χρειάζεσαι μια ομάδα στην οποία όλοι είναι πρόθυμοι να δουλέψουν ο ένας για τον άλλον.
Η σύγκριση ανάμεσα σε διαφορετικές σεζόν είναι πάντα λίγο δύσκολη, γιατί κάθε χρονιά έχει τη δική της ιστορία, τις δικές της συνθήκες και τους δικούς της ανθρώπους. Αισθάνομαι, όμως, ότι αυτή τη στιγμή έχουμε πολύ καλές βάσεις για να προχωρήσουμε μπροστά».
Οι φίλαθλοι σου έδειξαν την αγάπη τους από την πρώτη στιγμή, παρότι αρχικά υπήρχε κάποια ανησυχία μετά την αποχώρηση του Λούκας Τσάβες. Πώς περνάς στο Αγρίνιο και πώς βιώνεις τη στήριξη του κόσμου;
«Όταν έρχεσαι σε μια καινούργια χώρα, δεν ξέρεις πώς θα σε υποδεχθεί ο κόσμος. Ιδιαίτερα όταν πριν από εσένα υπήρχε ένας άλλος τερματοφύλακας, ο οποίος ήταν γνωστός και αγαπητός στους φιλάθλους. Κατάλαβα λοιπόν από την πρώτη στιγμή ότι έπρεπε να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους όχι με λόγια, αλλά μέσα από τη δουλειά μου.
Είμαι πραγματικά ευγνώμων στους φιλάθλους του Παναιτωλικού για τον τρόπο με τον οποίο με υποδέχθηκαν. Αισθάνομαι τη στήριξη και τη ζεστασιά τους όχι μόνο κατά τη διάρκεια των αγώνων, αλλά και στην καθημερινότητά μου. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό για μένα, τόσο ως άνθρωπο όσο και ως ποδοσφαιριστή.
Μου αρέσει πραγματικά πολύ το Αγρίνιο. Ο ρυθμός ζωής εδώ είναι εντελώς διαφορετικός από πολλά άλλα μέρη στα οποία έχω βρεθεί. Οι άνθρωποι είναι πολύ ζεστοί, εκδηλωτικοί και ανοιχτοί. Σιγά-σιγά αισθάνομαι όλο και πιο άνετα εδώ.
Το σημαντικότερο, όμως, για μένα είναι οι φίλαθλοι να βλέπουν έναν άνθρωπο που δουλεύει καθημερινά για την ομάδα και για το αποτέλεσμα. Δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι δεν θα κάνω ποτέ λάθος. Δεν υπάρχει τέτοιος τερματοφύλακας. Μπορώ όμως να υποσχεθώ ότι θα δίνω πάντα το 100%».
Τι μπορούν να περιμένουν οι φίλαθλοι από την ομάδα αυτή τη σεζόν;
«Πιστεύω ότι το σημαντικότερο είναι να μη λέμε πολλά, αλλά να δείχνουμε τα πάντα μέσα στο γήπεδο.
Έχουμε φιλοδοξίες. Θέλουμε να εξελισσόμαστε, να γινόμαστε καλύτεροι και να δίνουμε στους φιλάθλους μας περισσότερους λόγους για να είναι υπερήφανοι.
Το ποδόσφαιρο, όμως, είναι μια διαδικασία. Δεν μπορείς να κάνεις ένα καλό παιχνίδι και να πεις ότι τα πέτυχες όλα, όπως δεν μπορείς μετά από ένα κακό αποτέλεσμα να θεωρήσεις ότι όλα πηγαίνουν στραβά.
Θέλω ο Παναιτωλικός να είναι μια δυνατή ομάδα και καθημερινά να ανεβάζει τον πήχη των φιλοδοξιών και των δυνατοτήτων του. Μια ομάδα που παλεύει για κάθε μπάλα, δεν τα παρατά ποτέ και διαθέτει ισχυρό χαρακτήρα.
Σε προσωπικό επίπεδο θέλω ένα πράγμα: να συνεχίσω να εξελίσσομαι σταθερά. Θέλω να γίνομαι καλύτερος τερματοφύλακας, να βοηθήσω την ομάδα να πετύχει αποτελέσματα και να αξιοποιήσω στο έπακρο κάθε ευκαιρία που θα μου δοθεί».
Πώς είναι για έναν ποδοσφαιριστή να αγωνίζεται έχοντας την ίδια στιγμή έναν τέτοιο πόλεμο στην πατρίδα του;
«Αυτή είναι ίσως η πιο δύσκολη ερώτηση για μένα.
Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί ποτέ να είναι σημαντικότερο από τις ανθρώπινες ζωές. Όταν υπάρχει πόλεμος στη χώρα σου, δεν μπορείς ποτέ να αποσυνδέσεις εντελώς τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου. Ξυπνάς και σκέφτεσαι την οικογένειά σου, τους φίλους σου, τους ανθρώπους που έχουν μείνει στην Ουκρανία. Διαβάζεις τις ειδήσεις. Τηλεφωνείς στους δικούς σου ανθρώπους. Και ακόμη κι όταν μπαίνεις στο γήπεδο, ένα κομμάτι σου εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί.
Χάρη στη στήριξη του τεχνικού επιτελείου και των συμπαικτών μου, αυτή η διαδρομή γίνεται λίγο πιο φωτεινή και λίγο πιο εύκολη.
Θέλω επίσης να πω ότι το ποδόσφαιρο έχει γίνει για μένα ένας τρόπος να συνεχίζω να ζω και να δουλεύω. Όταν πηγαίνω στην προπόνηση ή αγωνίζομαι, προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου όσο πιο επαγγελματικά μπορώ. Αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνώ όσα συμβαίνουν πίσω στην πατρίδα μου – στην Ουκρανία μου. Το αντίθετο.
Είμαι πολύ περήφανος που είμαι Ουκρανός. Και κάθε φορά που μπαίνω στο γήπεδο καταλαβαίνω ότι δεν εκπροσωπώ μόνο τον εαυτό μου.
Η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, η χώρα μου – όλα αυτά είναι πάντοτε μαζί μου.
Θέλω πραγματικά να έρθει η ειρήνη στην Ουκρανία το συντομότερο δυνατό. Θέλω κάθε οικογένεια να δει τους αγαπημένους της ανθρώπους που υπερασπίζονται τη χώρα μας να επιστρέφουν στο σπίτι. Θέλω τα παιδιά να μπορούν να μεγαλώνουν χωρίς φόβο και οι άνθρωποι να έχουν ξανά πρόσβαση στα βασικά πράγματα και στις αξίες που θα έπρεπε να αποτελούν αυτονόητο μέρος της καθημερινής ζωής.
Θέλω οι άνθρωποι να μπορούν να κοιμούνται το βράδυ χωρίς να αναρωτιούνται τι θα συμβεί μέσα στη νύχτα, το επόμενο πρωί ή ακόμη και το επόμενο λεπτό.
Θέλω να τελειώσει αυτός ο καταραμένος πόλεμος. Θέλω οι άνθρωποι να μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους και να είναι ευτυχισμένοι.
Είμαι ειλικρινά ευγνώμων στους Ουκρανούς υπερασπιστές – άνδρες και γυναίκες – για όλα όσα κάνουν καθημερινά για τη χώρα μας. Για το θάρρος τους, τη δύναμή τους και για το γεγονός ότι συνεχίζουν να υπερασπίζονται την Ουκρανία, τις πόλεις μας, τις οικογένειές μας και το μέλλον μας.
Κάθε μέρα διακινδυνεύουν ό,τι πολυτιμότερο έχουν – την ίδια τους τη ζωή!
Σας ευχαριστώ! Και σκύβω το κεφάλι μπροστά σας με τον βαθύτερο σεβασμό».
Έφυγες για πρώτη φορά στο εξωτερικό σε πολύ νεαρή ηλικία, μόλις στα 18 σου, για την Πορτογαλία. Πώς ήταν εκείνη η εμπειρία για σένα;
«Ήταν η πρώτη μου εμπειρία στο εξωτερικό.
Όταν είσαι 18 ετών, υπάρχουν ακόμη πολλά πράγματα που δεν καταλαβαίνεις ούτε για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο ούτε γενικότερα για τη ζωή. Όταν μετακομίζεις μόνος σου σε μια άλλη χώρα, μακριά από το σπίτι σου, αναγκάζεσαι να ωριμάσεις πολύ γρήγορα.
Η Πορτογαλία μού έδωσε πολλά, όχι μόνο από ποδοσφαιρικής άποψης. Έμαθα να προσαρμόζομαι, να είμαι ανεξάρτητος, να παίρνω αποφάσεις και να επικοινωνώ με ανθρώπους μιας διαφορετικής κουλτούρας.
Και, φυσικά, αποτέλεσε και ένα ποδοσφαιρικό σχολείο. Διαφορετικό στιλ, διαφορετική νοοτροπία και διαφορετικές απαιτήσεις.
Τώρα που κοιτάζω πίσω, καταλαβαίνω πόσο σημαντική ήταν εκείνη η περίοδος για μένα. Ίσως τότε να μην το αντιλαμβανόμουν πλήρως, αλλά τέτοιες εμπειρίες είναι ακριβώς αυτές που σε διαμορφώνουν ως επαγγελματία».
Ήθελες από πάντα να γίνεις τερματοφύλακας ή είχες αγωνιστεί και σε διαφορετική θέση όταν ήσουν στη Βοσχόντ και την Άρσεναλ Κιέβου;
«Στην πραγματικότητα, όταν είσαι παιδί, δεν γνωρίζεις πάντα από την πρώτη στιγμή σε ποια θέση θέλεις να αγωνιστείς.
Όταν ήμουν μικρότερος, δοκίμασα διάφορα πράγματα. Μέχρι τα 15 μου έπαιζα επιθετικός. Έβαζα γκολ και πραγματικά το απολάμβανα!
Μια μέρα, όμως, μου πρότειναν να παίξω τερματοφύλακας, επειδή η ομάδα αντιμετώπισε ξαφνικά πρόβλημα στη συγκεκριμένη θέση. Έτσι άρχισα σταδιακά να αλλάζω θέση. Στο πρώτο ημίχρονο έπαιζα τερματοφύλακας και στο δεύτερο με έβαζαν μπροστά, ως επιθετικό!
Δύο ή τρεις μήνες αργότερα δέχθηκα πρόταση από τη Σαχτάρ Ντόνετσκ για να ενταχθώ στην ακαδημία της και την αποδέχθηκα.
Μου αρέσει η ευθύνη που συνοδεύει τη θέση του τερματοφύλακα. Ο τερματοφύλακας πρέπει να έχει χαρακτήρα.
Βρίσκεσαι σε μια θέση ξεχωριστή από την υπόλοιπη ομάδα, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να είσαι ένας από τους ηγέτες της.
Χρειάζεσαι καλά αντανακλαστικά, συγκέντρωση, ψυχική δύναμη και την ικανότητα να παίρνεις αποφάσεις μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.
Και ίσως το σημαντικότερο είναι ότι πρέπει να ξέρεις πώς να αφήνεις πίσω σου ένα λάθος.
Αν ένας επιθετικός χάσει μια ευκαιρία, μπορεί ένα λεπτό αργότερα να έχει άλλη μία. Για έναν τερματοφύλακα, ένα και μόνο λάθος μπορεί να κοστίσει στην ομάδα ένα γκολ. Γι’ αυτό και η ψυχολογική πλευρά αυτής της θέσης είναι τόσο σημαντική.
Αγαπώ τη θέση του τερματοφύλακα ακριβώς λόγω αυτής της ευθύνης. Και σήμερα σίγουρα δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να αγωνίζεται σε κάποια άλλη θέση στο γήπεδο. Αν και μερικές φορές πραγματικά μου λείπει να παίζω επιθετικός!».
Ο Γιάννης Αναστασίου αναφέρει συχνά ότι η ομάδα διαθέτει πολύ δεμένα αποδυτήρια και εξαιρετικό κλίμα. Πώς θα τον περιέγραφες ως προπονητή;
«Θα έλεγα ότι είναι πολύ απαιτητικός, αλλά δίκαιος.
Θέλει η ομάδα να είναι πειθαρχημένη και κάθε ποδοσφαιριστής να κατανοεί τον ρόλο του. Ταυτόχρονα, μας δίνει την αίσθηση ότι μπορούμε να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον.
Μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο δίνει σημασία στις λεπτομέρειες. Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο πολλές φορές οι λεπτομέρειες είναι αυτές που κρίνουν το αποτέλεσμα.
Καταλαβαίνει επίσης ότι οι ποδοσφαιριστές είναι άνθρωποι. Όλοι μπορεί να έχουν μια καλή ή μια κακή ημέρα, τις δικές τους ανησυχίες και τις δικές τους δυσκολίες. Ένας καλός προπονητής πρέπει να μπορεί να βλέπει κάτι περισσότερο από τον ποδοσφαιριστή που βρίσκεται μέσα στο γήπεδο.
Και νομίζω ότι ένας από τους βασικούς λόγους για το καλό κλίμα που υπάρχει στην ομάδα είναι ο αμοιβαίος σεβασμός.
Όταν οι ποδοσφαιριστές σέβονται τον προπονητή και ο προπονητής σέβεται τους ποδοσφαιριστές, δημιουργείται το κατάλληλο περιβάλλον για να δουλέψεις».
Πώς είναι η σχέση σου με τον προπονητή τερματοφυλάκων, τον Μπαρτζώκα; Και μέσα στα αποδυτήρια, ποιος είναι ο καλύτερός σου φίλος; Ποιος είναι ο πιο «τρελός» της ομάδας, ποιος είναι αυτός που κάνει τους πάντες να γελούν και ποιος είναι ο «σοφός παλιός» της παρέας;
«Έχω πολύ καλή σχέση με τον προπονητή τερματοφυλάκων, τον Παναγιώτη Μπαρτζώκα. Η δουλειά του τερματοφύλακα βασίζεται στη συνεχή ανάλυση, στις λεπτομέρειες και στην επανάληψη, οπότε η καλή επικοινωνία είναι εξαιρετικά σημαντική. Είμαι πραγματικά ευγνώμων στον προπονητή μου.
Όσον αφορά την ομάδα, έχουμε πραγματικά εξαιρετικό κλίμα. Είμαστε μία οικογένεια. Έτσι το αισθάνομαι εγώ.
Συγκάτοικός μου είναι ο Νίκολα Στάγιτς.
Δεν θέλω να ξεχωρίσω κάποιον ως τον πιο στενό μου φίλο, γιατί όλη η ομάδα είναι πολύ δεμένη και υπάρχει πολύ φιλικό κλίμα μεταξύ μας.
Ο πιο τρελός; Μάλλον εγώ!
Όσο για το χιούμορ, όλοι παίρνουμε σειρά – πάντα υπάρχει κάποιος που κάνει πλάκα!
Και ο έμπειρος, ο «παλιός» της παρέας, θα έλεγα ότι είναι ο Χάρης Μαυρίας. Είναι πάντα έτοιμος να σου δώσει μια συμβουλή και να σταθεί δίπλα σου όταν χρειάζεσαι στήριξη».
Τέλος, ποιο είναι το μήνυμά σου προς τους φιλάθλους του Παναιτωλικού;
«Θέλω απλώς να τους πω ένα τεράστιο ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ για τον τρόπο με τον οποίο με υποδεχθήκατε. Σας ευχαριστώ για τη στήριξη που αισθάνομαι στο γήπεδο. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να μετρηθεί με αριθμούς. Χάρη στη δική σας στήριξη, κάθε μέρα αισθάνομαι εδώ σαν στο σπίτι μου.
Ξέρω ότι οι φίλαθλοι θέλουν να βλέπουν νίκες, θέλουν να ζουν έντονα συναισθήματα και θέλουν να είναι περήφανοι για την ομάδα τους. Και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό.
Μπορώ να υποσχεθώ ένα πράγμα: κάθε φορά που μπαίνω στο γήπεδο φορώντας τη φανέλα του Παναιτωλικού, θα δίνω ό,τι έχω.
Θέλω να βλέπουν ότι σέβομαι αυτόν τον σύλλογο, αυτή τη φανέλα και τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από την ομάδα.
Ήρθα εδώ ως ποδοσφαιριστής, αλλά θέλω να αφήσω πίσω μου κάτι περισσότερο από ένα απλό αγωνιστικό αποτύπωμα. Θέλω ο κόσμος να με θυμάται ως έναν άνθρωπο που ήταν πάντα ειλικρινής, που δούλευε σκληρά και που ήταν πάντοτε έτοιμος να παλέψει για την ομάδα.
Είμαστε μαζί. Έχουμε ακόμη πολλή δουλειά μπροστά μας, πολλά παιχνίδια και πολλές στιγμές που θα ζήσουμε. Και ελπίζω ότι μαζί θα ζήσουμε πολύ περισσότερες καλές στιγμές από ό,τι κακές.
Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σας, υπέροχοι άνθρωποί μου!».
Photo Credits: Δερβίσης
