Ο Γεβγένι Κουτσερένκο αποτελεί μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αφίξεις του Ιανουαρίου για τον Παναιτωλικό, αφού κατάφερε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να ξεχωρίσει με τις εμφανίσεις του κάτω από τα δοκάρια.
Ο Ουκρανός τερματοφύλακας δεν άργησε να δείξει πως διαθέτει όλα τα στοιχεία που μπορούν να τον καθιερώσουν ως σημείο αναφοράς για την ομάδα του Αγρινίου, με αποκορύφωμα την εντυπωσιακή του παρουσία απέναντι στον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο που έγινε πλέον σημείο αναφοράς.
Πίσω όμως από τις αποκρούσεις και τα χειροκροτήματα υπάρχει μια διαδρομή γεμάτη δουλειά, ρίσκο και εσωτερική δύναμη.
Ο 27χρονος γκολκίπερ… άνοιξε τα χαρτιά του και μίλησε στο Sportal για την επιλογή του να έρθει στην Ελλάδα, τις δυσκολίες της προσαρμογής, τη νοοτροπία που τον καθορίζει, αλλά και όσα κουβαλά μέσα του από την πατρίδα του.
Όπως μάλιστα αποκάλυψε ο ίδιος, τίποτα από όσα είδαμε στο «Απόστολος Νικολαΐδης» δεν ήταν τυχαίο, αφού εξήγησε άλλωστε τι κρύβεται πίσω από την οποιαδήποτε αντίστοιχη παρουσία του.
«Ειλικρινά, τέτοιες εμφανίσεις δεν συμβαίνουν τυχαία. Υπάρχουν πολλά από πίσω που ο κόσμος δεν βλέπει, προπόνηση, προσωπικά λάθη, αμφιβολίες και καθημερινή δουλειά με τον εαυτό σου. Εκείνο το βράδυ, ήμουν απλώς ειλικρινής με τον εαυτό μου, μπήκα στο γήπεδο και έδωσα τα πάντα. Στους αγώνες, είτε είσαι έτοιμος είτε δεν είσαι. Εγώ ήμουν έτοιμος. Και το ένιωσα από την πρώτη κιόλας απόκρουση».
Η διαδρομή του μόνο συνηθισμένη δεν είναι. Ξεκίνησε ως επιθετικός, μέχρι που στα 15 του βρέθηκε κάτω από τα δοκάρια και δεν βρήκε ποτέ. Ίσως γιατί εκεί βρήκε αυτό που τον εκφράζει. Την ευθύνη. «Δεν έχεις δικαίωμα στο λάθος», λέει χαρακτηριστικά. «Το να είσαι τερματοφύλακας είναι ένα διαφορετικό επίπεδο ευθύνης και πίεσης. Είτε κάνεις την απόκρουση είτε κάνεις λάθος και όλοι το βλέπουν αμέσως. Δεν υπάρχει κάπου να κρυφτείς».
Ο ίδιος μάλιστα ξεχωρίζει τέσσερις κορυφαίους τερματοφύλακες. Γιαν Όμπλακ, Τζανλουίτζι Ντοναρούμα, Εμιλιάνο Μαρτίνες και Νταβίντ Ράγια. Όλοι τους διαθέτουν ισχυρό χαρακτήρα και αυτό είναι το πιο σημαντικό για έναν πορτιέρε όπως εξηγεί.
«Στον Παναιτωλικό έχω γίνει πιο δυνατός ως τερματοφύλακας και άνθρωπος»
Με θητεία μέχρι πρότινος στη Σκωτία και τη Νταντί Γιουνάιτεντ, πλέον ήρθε στα μέρη μας για τα «καναρίνια». Πόσο σημαντικό ήταν για τον ίδιο να πει το «ναι» και γίνει κάτοικος Αγρινίου; «Είναι ένα από τα πιο καθοριστικά βήματα στη ζωή μου. Το να βγαίνεις από τη ζώνη άνεσής σου είναι πάντα δύσκολο, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει εξέλιξη. Κάθε νέα χώρα και κάθε νέα ομάδα σημαίνει νέες προκλήσεις. Η μετακίνησή μου στην Ελλάδα, σε ένα νέο πρωτάθλημα, με νέες απαιτήσεις, ήταν ακριβώς η πρόκληση που συνειδητά αποδέχτηκα. Και τώρα, νιώθω ότι έχω γίνει πιο δυνατός, όχι μόνο ως τερματοφύλακας αλλά και ως άνθρωπος», απάντησε.
Γιατί όμως Παναιτωλικός ενώ υπήρχαν κι άλλες επιλογές; Κάπου εδώ μπήκε στην κουβέντα η λέξη «εμπιστοσύνη». «Όταν πιστεύουν σε σένα, δεν έχεις δικαίωμα να δώσεις λιγότερο από το 100%», τόνισε με έμφαση.
Άλλωστε η προσαρμογή του έγινε πιο εύκολη χάρη στο περιβάλλον που βρήκε. «Συνάντησα ένα πολύ θερμό περιβάλλον. Και αυτό με βοήθησε να μειώσω πολύ την πίεση στην αρχή. Όταν βρίσκεσαι σε μια νέα χώρα, χωρίς αυτό, είναι πολύ πιο δύσκολο να προσαρμοστείς. Και αυτό φαίνεται και μέσα στο γήπεδο. Είμαι πολύ ευγνώμων στην ομάδα που με δέχτηκε σαν έναν από τους δικούς της», είπε σχετικά.
Ωστόσο ο ίδιος κρατά χαμηλούς τόνους και μιλά ξεκάθαρα για τους στόχους του: «Σταθερότητα και αποτελέσματα. Να κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω την ομάδα να ανέβει στη βαθμολογία», είναι τα λόγια του.
«Είμαι πολύ ευγνώμων για την αγάπη του κόσμου»
Ο Κουτσερένκο είναι ήδη ιδιαίτερα αγαπητός στους φίλους της νέας του ομάδας και πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού, είναι πως μετά τον αγώνα με την Κηφισιά όπου ο Παναιτωλικός γιόρτασε τα 100 του χρόνια, οι οπαδοί τον σήκωσαν στα χέρια.
«Ειλικρινά, ήταν κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Η 100ή επέτειος σήμαινε πολλά όχι μόνο για τον σύλλογο, αλλά και για ολόκληρη την πόλη, και μπορούσες πραγματικά να νιώσεις αυτή την ενέργεια παντού. Όταν ο κόσμος με σήκωσε ψηλά στην πλατεία, ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή. Δεν το περίμενα καθόλου. Δουλεύεις κάθε μέρα, επικεντρώνεσαι στη δουλειά σου, και στιγμές σαν κι αυτή σου θυμίζουν γιατί το κάνεις. Δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο, είναι οι άνθρωποι, η σύνδεση, ο σεβασμός.
Είμαι πολύ ευγνώμων για αυτή την αγάπη. Σημαίνει πολλά για μένα. Η πίστη και η στήριξή τους είναι απλά κάτι απίστευτο, το νιώθω μέσα στο γήπεδο, αλλά και έξω από αυτό. Και για μένα, ο μόνος τρόπος να ανταποδώσω είναι να συνεχίσω να δουλεύω σκληρά και να δίνω τα πάντα για αυτούς κάθε φορά που πατάω στο γήπεδο», μετέφερε χαρακτηριστικά.
Εθνική Ουκρανίας, το μεγάλο του όνειρο
Την ίδια στιγμή η Εθνική Ουκρανίας αποτελεί για εκείνον κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν απλό στόχο. Ένα όνειρο και μια μεγάλη ευθύνη: «Δουλεύω κάθε μέρα για να είμαι έτοιμος όταν έρθει αυτή η ευκαιρία. Ειλικρινά, το θέλω πάρα πολύ», υπογράμμισε κατά τη διάρκεια της συζήτησης, κάτι που αποτυπώνει το μεγάλο του «θέλω».
Πάντως η αρχή στην Ελλάδα δεν ήταν εύκολη. Νέα γλώσσα, διαφορετικός ρυθμός ζωής. Όμως με τον χρόνο βρήκε αυτό που κάθε ποδοσφαιριστής αναζητά, την ισορροπία. «Όλα εδώ σε βοηθούν να είσαι σε καλή κατάσταση, ο καιρός, η ατμόσφαιρα και οι άνθρωποι, που ξέρουν να βρίσκουν θετικότητα ακόμα και στα πιο μικρά πράγματα».
Η ζωή πέρα από το ποδόσφαιρο
Προπόνηση, ταξίδια, αγώνες και αποκατάσταση. Ανάλογη είναι η καθημερινότητα του κάθε ποδοσφαιριστή, άρα ο ελεύθερος χρόνος προβάλει περιορισμένος. Εκείνος όμως τον αξιοποιεί και βρίσκει διέξοδο σε απλά πράγματα: «Μου αρέσει να περνάω χρόνο με τους δικούς μου ανθρώπους. Η ηρεμία και λατρεύω το ψάρεμα. Σε κάθε χώρα που έχω πάει, έχω αφήσει μερικά καλάμια spinning, μόνο εδώ δεν έχω αγοράσει ακόμα. Το ποδόσφαιρο απαιτεί πολλή ενέργεια, οπότε είναι σημαντικό να αποφορτίζεσαι καμιά φορά και να επιστρέφεις πιο δυνατός. Μερικές φορές αυτό είναι πιο σημαντικό από οποιαδήποτε προπόνηση».
«Παίζω για τη χώρα μου και για όσους έδωσαν τη ζωή τους για την ειρήνη»
Υπάρχει όμως και κάτι πιο βαρύ που κουβαλά καθημερινά. Η χώρα του, η Ουκρανία. Παρακολουθεί καθημερινά τα όσα συμβαίνουν, καθώς η οικογένειά του, οι δικοί του άνθρωποι, βρίσκονται εκεί.
«Είναι ένα κομμάτι μου που δεν μπορεί να αποκοπεί. Όλη μου η οικογένεια και οι άνθρωποι που αγαπώ βρίσκονται εκεί. Πονάει βαθιά, αλλά ταυτόχρονα μου δίνει δύναμη. Με κάνει να θέλω να δουλεύω ακόμα πιο σκληρά για να εκπροσωπώ τη χώρα μου με αξιοπρέπεια και να δείχνω ότι είμαστε ένα ισχυρό έθνος. Γι’ αυτό δεν παίζω μόνο για τον εαυτό μου. Παίζω για τη χώρα μου και για εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους ώστε να έρθει η ειρήνη το συντομότερο δυνατό».
