«Μαγικό ραβδί» δεν υπάρχει, ο Παναιτωλικός πρέπει να βρει την μεσότητά του

Ο Παναιτωλικός με το 3/3 στις αρχές του πρωταθλήματος δεν έγινε ξαφνικά υπερομάδα. «Μαγικό ραβδί» δεν υπάρχει.

Του Κωνσταντίνου Ρίγκου

Η ήττα με 3-0 από τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, η πρώτη του Παναιτωλικού στο πρωτάθλημα, ήρθε σε μία χρονική συγκυρία που ο ενθουσιασμός για το «εκρηκτικό» ξεκίνημα περίσσευε. Και πρέπει να αποτελέσει ένα καλό μάθημα για όλους, εντός κι εκτός γηπέδου.

Η ομάδα του Αναστασίου κοντραρίστηκε για πρώτη φορά φέτος με έναν εκ των διεκδικητών του τίτλου. Μία ομάδα που φέτος διαθέτει υπερπολλαπλάσιο μπάτζετ από αυτόν και πολλές, ποιοτικές επιλογές. Μία ομάδα που βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, με ψυχολογία, με μεγαλύτερο βαθμό ετοιμότητας (καθότι έχει περισσότερα παιχνίδια στα πόδια της).

Ηττήθηκε, δεν είναι παράλογο, δεν είναι κάτι που δεν μπορούσε να περιμένει ο κόσμος του Παναιτωλικού. Εξ αρχής ήταν το αουτσάιντερ ο Τίτορμος. Σίγουρα η εικόνα θα μπορούσε να ήταν καλύτερη, σίγουρα το σκορ θα μπορούσε να μην είχε πάρει το εύρος του 3-0 αν δεν γινόταν το πέναλτι στο φινάλε.

Ο Παναιτωλικός έχει ακόμα πολλές αδυναμίες και πολλά πράγματα που χρήζουν βελτίωσης στο παιχνίδι του. Οι διαπιστώσεις αυτές δεν γίνονται τώρα, μα είναι στοιχεία ευδιάκριτα και από πρώτα τρία νικηφόρα του παιχνίδια. Στις αρχές της σεζόν, της κάθε σεζόν, καμία -μα καμία- ομάδα δεν μπορεί να είναι έτοιμη, «δεμένη» και 100% μονταρισμένη. Δεν αποτελεί εξαίρεση η δική μας.

Στο ΟΑΚΑ είδαμε έναν Παναιτωλικό να μπαίνει φοβικά στο παιχνίδι και να «πληρώνει» στο πρώτο ημίχρονο ατομικά και τακτικά λάθη. Ο Παναθηναϊκός δημιουργούσε προβλήματα με τον ανεβασμένο ρυθμό, το υψηλό πρέσινγκ και τις ανισορροπίες που δημιουργούσε στα άκρα. Στο κέντρο πολλές λάθος μεταβιβάσεις και σε αρκετές περιπτώσεις χαμένες θέσεις όταν ανακτούσε κατοχή ο αντίπαλος.

Σε τέτοια παιχνίδια ο Παναιτωλικός δεν μπορεί να είναι αφελής, δε μπορεί να είναι φοβικός. Δεν θα έχει καμία ελπίδα έτσι. Για να πάρεις αποτελέσματα απέναντι σε τέτοιους αντιπάλους πρέπει να είσαι άψογος. Και για να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο πρέπει να δουλέψεις, να αλλάξεις mindset και να είσαι απόλυτα στοχοπροσηλωμένος.

Η επιλογή του Αναστασίου να ξεκινήσει με Άλεξιτς-Μεχία δεν απέδωσε. Ο Σέρβος χρησιμοποιήθηκε στη λογική της τακτικής του συνέπειας, ώστε να δίνει αμυντικές βοήθειες στην πλευρά που ο Παναθηναϊκός υπερφόρτωνε για να δημιουργήσει ανισορροπίες. Δεν μπόρεσε να δώσει πράγματα επιθετικά, ενώ και ανασταλτικά η ατομική ποιότητα των ποδοσφαιριστών των γηπεδούχων έκανε τη διαφορά. Ο Μεχία δεν φάνηκε στο γήπεδο.

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί κάτι. Ποδοσφαιριστές με ποιότητα στο ρόστερ υπάρχουν και το να θέσει κανείς το ερώτημα «μα γιατί δεν ξεκινούν βασικοί» είναι το μόνο εύκολο. Οπόκου, Νακάμπα, Μπάτζι, Σουμά ορισμένα παραδείγματα που γράφτηκαν από πολλούς. Η κυνική απάντηση του Αναστασίου είναι αρκετή: «Δεν είναι ακόμα έτοιμοι να ανταπεξέλθουν σε παιχνίδια υψηλής έντασης από πλευράς φυσικής κατάστασης, σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού».

Η λογική της διαχείρισης που γίνεται είναι… λογική. Ο Αναστασίου δεν μπορεί και δεν θέλει να ρισκάρει να «κάψει» με πιθανούς τραυματισμούς παίκτες που πήρε ο Παναιτωλικός για να αλλάξει επίπεδο. Τους θέλει στο 100%, τους δουλεύει καθημερινά με τους συνεργάτες του για να φτάσουν εκεί και χρειάζεται υπομονή. Από όλους. Μέχρι τότε, το σημαντικό είναι η ομάδα να μαζεύει βαθμούς, όπως έκανε με μεγάλη επιτυχία ως τώρα.

Γεγονός είναι από εδώ και πέρα έχει ξεκινήσει μία σειρά αγώνων με αυξημένο βαθμό δυσκολίας. Αρχικά ΠΑΟΚ στο Αγρίνιο και διακοπή. Ποιο είναι το πρώτο και απόλυτο ζητούμενο για τον Παναιτωλικό; Να πάει με την μεγαλύτερη δυνατή βαθμολογική άνεση στη μεγάλη διακοπή που έπεται. Άρα, η στόχευση πρέπει να είναι να βελτιώσει την εικόνα του, με βάση τα κακώς κείμενα του ΟΑΚΑ και απέναντι στους Θεσσαλονικείς να παρουσιαστεί ανταγωνιστικός. Ανεξάρτητα του αποκλεισμού τους από την Ευρώπη παραμένουν μία ομάδα με μεγάλη ποιότητα.

Και από εκεί και πέρα, δουλειά εβδομάδων για να υπάρξει ακόμα μεγαλύτερη ετοιμότητα για αυτά που έπονται. Κηφισιά, Ολυμπιακός, ΑΕΚ, ΟΦΗ, Άρης. Το 3/3 είναι παρελθόν, μέρες τώρα. Έχουμε πολλά χιλιόμετρα μπροστά μας.

Ποιο είναι το ζητούμενο λοιπόν; Να βρει ο Παναιτωλικός την μεσότητά του. Και για τους… λάτρεις του Αριστοτέλη, την προς ημάς μεσότητα. Δηλαδή το μέτρο που εξαρτάται από τις ανάγκες, τις περιστάσεις και τα χαρακτηριστικά της ομάδας που διαθέτει. Σταθερές στο παιχνίδι και στην απόδοση της ομάδας, η κατάλληλη βάση που θα επιτρέψει στο φετινό σύνολο να έχει αφετηρία και διάρκεια, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Και αυτό θέλει δουλειά και στήριξη από όλους. «Μαγικό ραβδί», δεν υπάρχει. Βήμα-βήμα πάμε.

Στήριξη που η ομάδα την είχε και με το παραπάνω στο ΟΑΚΑ. Ο σεβασμός προς τους εκατοντάδες που ταξίδεψαν και βρέθηκαν ως 12ος παίκτης στο πλευρό του Τίτορμου είναι το ελάχιστο που πρέπει να καταγραφεί. Στήριξη που πρέπει να έχει και στο ματς με τον ΠΑΟΚ, όπου το «κλουβί» πρέπει να «βράζει».

Συνεχίζουμε, με πίστη και χωρίς πανικό. Στηρίζουμε. Ευχή όλων ο Γιάννης Σατσιάς να μην έχει κάτι σοβαρό.