Υπάρχει μια ατάκα που αποδίδεται στον Αινστάιν χωρίς να την έχει πει βέβαια ο ίδιος. Αφορά τον ορισμό της τρέλας. «Η τρέλα είναι να κάνει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα» (definition of insanity).
Του Θωμά Μαυραγάνη
Γενικά η επανάληψη είναι κάτι που έχει ασχοληθεί και το Χόλιγουντ σε ταινίες όπως στην «Ημέρα της Μαρμότας» ή το «Edge of tomorrow» ο πρωταγωνιστής ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά.
Έτσι και ο κόσμος του Παναιτωλικού ζει την ίδια μέρα, την ίδια χρονιά ξανά και ξανά.
Κάθε χρόνο βλέπει ένα «ράβε-ξήλωνε» στο ρόστερ ενώ εδώ και αρκετές σεζόν η ομάδα ή θα σωθεί σχετικά γρήγορα και θα κάνει τραγικό δεύτερο μισό ή θα κάνει τραγικό μισό και θα τρέχει ο κόσμος να μαζέψει τα «σπασμένα».
Και τι έχουν ως αποτέλεσμα όλες αυτές η σεζόν την οριακή παραμονή της ομάδας στην Super League. Φέτος σαν… τρελοί και εμείς, ξέροντας ότι η ομάδα θα κλείσει τον έναν αιώνα ζωής σκεφτήκαμε πως αφού είναι χρονιά ορόσημο, δεν γίνεται φέτος να κοιτάμε προς τα κάτω, θα κοιτάξουμε προς τα πάνω στην βαθμολογία. Οι στόχοι τέθηκαν το καλοκαίρι -δια στόματος και μελών του οργανισμού- και ήταν η είσοδος στην οκτάδα στο πρωτάθλημα και μία καλή πορεία στο κύπελλο. Ει δυνατόν ακόμα και… τελικός.
Δυστυχώς αυτό που αποδεικνύεται είναι πως ζούμε μία από τα ίδια και φέτος.
Οι απόψεις για πληρέστερο ρόστερ πήγαν «κουβά», ενώ ο Παναιτωλικός αποκλείστηκε νωρίς από τον θεσμό του κυπέλλου.
Το ρόστερ είναι επιεικώς μέτριο εκ του αποτελέσματος. Η ομάδα συνδυαστικά με τις δύο πωλήσεις της χρονιάς δεν ενισχύθηκε και μοιάζει «γυμνή».
Ο Γιάννης Αναστασίου έχει δηλώσει εδώ και μέρες ότι υπάρχει ανάγκη για ενίσχυση. Ανέφερε την περασμένη εβδομάδα τι ζήτησε, τι εισηγήσεις έκανε αριθμητικά, κι εδώ είμαστε μία εβδομάδα μετά, χωρίς να έχει ούτε ένας καινούργιος.
Όμως αυτά δεν είναι πράγματα που γίνονται πρώτη φορά. Όλα αυτά τα χρόνια ο Παναιτωλικός καθυστερεί στις μεταγραφές αλλά να το βλέπεις να γίνεται όταν μπαίνει και άνω του ενός εκατομμυρίου στο ταμείο της ομάδας από πωλήσεις, προκαλεί σίγουρα απορία.
Μια μεγάλη μερίδα του κόσμου είναι αρνητική απέναντι στον Γιάννη Αναστασίου, ενώ αναπολεί τον Γιάννη Πετράκη.
Ο Κρητικός τεχνικός αποτέλεσε παρελθόν διότι η ομάδα για ένα ολόκληρο ημερολογιακό έτος δεν ήταν αυτή που έπρεπε. Κάτι νίκες στο φινάλε των play outs της περασμένης σεζόν ενώ όλα είχαν κριθεί δεν χρυσώνουν το χάπι. Από εκεί και πέρα ο Αναστάσιου μπορεί να «μάζεψε» κάποιους βαθμούς, σίγουρα όμως δεν έχει συμμαζέψει την εικόνα της ομάδας. Με ελαφρυντικό ότι δεν είναι δικιά του ομάδα και ότι έχει επανειλημμένα ζητήσει ενίσχυση.
Κάπου εδώ κλείνει και όποια συζήτηση για το αγωνιστικό κομμάτι.
Το ποδοσφαίρο αλλά και ο αθλητισμός γενικότερα είναι και θέμα νοοτροπίας. Σε οποιαδήποτε δουλειά στον κόσμο όταν δεν υπάρχει πίεση για το κάτι παραπάνω επαναπαύεσαι. Και ο καλύτερος εργαζόμενος να είσαι, να θες να είσαι ο καλύτερος από όλους τους άλλος αν δεν σε πιέζουν ρίχνεις και εσύ ρυθμούς.
Πότε πιέστηκαν οι παίκτες του Παναιτωλικού για το κάτι παραπάνω;
Προφανώς και δεν είναι ευθύνη των παικτών το ότι ο Παναιτωλικός έχει εμποτιστεί από τη νοοτροπία του «να σωθούμε και βλέπουμε» κάθε χρόνο.
Φέτος στα 100 χρόνια έχουμε δει πράγματα που δεν έχουμε ξαναδεί. Προσφυγή πρώην παίκτη-αρχηγού, ενώ από χθες κυκλοφορεί έντονα φημολογία ότι έχουν καθυστερήσει αρκετές πληρωμές. Μια ομάδα είναι πρότυπο όχι μόνο από το αν καθαρίζει τα αποδυτήρια της στα εκτός έδρας παιχνίδια αλλά και από το πώς φέρεται στους υπαλλήλους της, σημειώνεται και μένει εκεί το θέμα. Κανένας υπάλληλος δεν είναι ικανοποιημένος με το να είναι απλήρωτος ή να καθυστερεί η πληρωμή του.
Όπως γράφτηκε και τον Οκτώβρη η όποια αποτυχία του Παναιτωλικού φέτος δεν θα ‘χει Γιάννη σαν κύριο υπεύθυνο αλλά την διοίκηση. Μια διοίκηση που δείχνει δυστυχώς να χάνει συνεχώς τον κόσμο της. Και δυστυχώς δεν μπορεί πάντα ο κόσμος να είναι εκεί για τα δύσκολα.
Τέλος να γίνει μια μίνι αναφορά και για τα τμήματα μπάσκετ και του ποδοσφαίρου γυναικών.
Όλα συνηγορούν πως η ομάδα μπάσκετ χάνει την άνοδο και φέτος ενώ και οι γυναίκες στο ποδόσφαιρο έχουν μείνει ήδη στο -5 από τον Πύργο και κινδυνεύουν να χάσουν την άνοδο για δεύτερη σεζόν.
Αποτυχίες, διότι και στις δύο περιπτώσεις στόχος ήταν η άνοδος.
Απαιτούνται ριζικές αλλαγές στην νοοτροπία αλλά και σε πρόσωπα για να βρει ο νέος αιώνας τον Τίτορμο όπως τον ονειρεύεται ο κόσμος του.
Απολυτα ευστοχο σχολιο σε ολα του….μπραβο σου
Βρε αφήστε τις μπουρδολογιες περί 100 χρόνων ότι δεν υπάρχει πίεση στους παίκτες για στόχους κτλ κτλ
Η ομάδα είναι Α.Ε και αποτελείτε από στελέχη τα οποία τα προσλαμβάνει ο ιδιοκτήτης για να κάνουν την δουλειά που τους αναθέτει
Καλώς ή κακώς ο ιδιοκτήτης τον μόνο άνθρωπο που εμπιστεύεται για την επιχείρηση του είναι ο Μάκης μπελεβωνης και δυστυχώς για τον Μάκη μπελεβωνη δεν κατάφερε στα τόσα χρόνια που ασκεί διοίκηση να φέρει έναν προπονητή που να πάει την ομάδα ένα βήμα παραπάνω ΔΥΣΤΥΧΏΣ!!
ΟΜΩΣ έφερε κατά καιρούς πολλούς αξιόλογους παίκτες που απέφεραν και έσοδα τελειοποιεί με δικές του πρωτοβουλιες το γήπεδο και να έχει τον σύλλογο συμμαζεμενο Όλα αυτά απαιτούν τρέξιμο και δουλειά πάρα πολύ !!Θα έπρεπε να έχει μαζί του και έναν γνώστη του ποδοσφαίρου και της αγοράς ώστε να μην αποτυγχάνει κάθε χρόνο στις επιλογές του.Πχ Καμαρά τζούνιορ Χαριστέα Κατσουράνη και ας μην ήταν κάτοικος Αγρίνιου Τα ονόματα τα λέω τυχαία!!!
Πολύ σωστά τα είπες όπως έπρεπε.
Όλα ξεκινούν από αυτούς πού έχουν “τό καρπούζι και το μαχαίρι”σωστό τό άρθρο.
Νομίζω ότι ακόμα δεν χάθηκαν όλα αλλά είναι δύσκολα τα πράγματα με την νοοτροπία αυτή και την τωρινή εικόνα.
Πάντως το ποιο σημαντικό πράγμα παντού και στον αθλητισμό είναι να κόβει το μάτι σου και να κάνεις σωστές επιλογές,και στην δική μας περίπτωση δεν το λες ότι κόβει το μάτι αυτών που κάνουν τόσα χρόνια τις επιλογές,που είναι οι ίδιοι.οποτε εάν δεν αλλάξουν τα πρόσωπα αυτά,προκοπή δεν βλέπω.
Εύχομαι να παναι όλα καλά από εδώ και πέρα και να διαψεύδουμε όλοι