Παρελθόν αποτελεί από τον Παναιτωλικό ο Χρήστος Μπελεβώνης, με τον ίδιο να γνωστοποιεί στα κοινωνικά δίκτυα την σχετική εξέλιξη.
Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add TitormosNet.gr on Google ↗Ένα παιδί που ανδρώθηκε από τα γεννοφάσκια του στην ομάδα, ο γιος του ιστορικού αρχηγού Μάκη Μπελεβώνη, μετά από 17 χρόνια θα αναζητήσει αλλού την συνέχεια της καριέρας του.
Αγωνίστηκε με τη φανέλα του Παναιτωλικού συνολικά 66 φορές και σκόραρε ένα γκολ, έχοντας περάσει από όλες τις «μικρές» ομάδες και φθάνοντας να χριστεί διεθνής μέχρι το επίπεδο της Ελπίδων.
«Αποχωρώ με γλυκόπικρα συναισθήματα, ξέροντας ότι δεν έχω δώσει όσα θα μπορούσα στην ομάδα, όχι απαραίτητα μόνο από δίκη μου ευθύνη, αλλά στο μέρος που αυτή μου αναλογεί, την αναλαμβάνω. Παρόλα αυτά νιώθω ευλογημένος και περήφανος που κατάφερα να παίξω έστω και ένα λεπτό και να σκοράρω έστω και ένα γκολ με την φανέλα της ομάδας της καρδιάς μου. Εύχομαι στην ομάδα ολόψυχα να συνεχίσει να μεγαλώνει ανεξάρτητα, περήφανα και ενάντια σε όλους», σημειώνει.
Αναλυτικά:
«Ήμουν μικρό παιδί, φεύγω άντρας. Μετά από 17 χρόνια, στα οποία έκλαψα από χαρά και συγκίνηση ως φίλαθλος και ως ποδοσφαιριστής για μεγάλες νίκες μας, αλλά και από λύπη και στεναχώρια για πικρές ήττες. Μεγάλωσα και ωρίμασα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, φορώντας την κυανοκίτρινη φανέλα, μέσα στο γήπεδο μας, στο σπίτι μας.
Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους της ομάδας, προπονητές, γυμναστές, φυσικοθεραπευτές, φροντιστές, τους συμπαίκτες που έχω συνεργαστεί από την ακαδημία έως την πρώτη ομάδα.
Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ όμως στον Κύριο με Κ κεφαλαίο, Φώτη Κωστούλα που έχει αναμορφώσει έναν ανεξάρτητο, περήφανο και δυνατό, ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟ. Ξεχωριστό ευχαριστώ επίσης στον Κύριο Μάρκο Μαρκόφσκι, καθώς και σε όλους τους προπονητές μου στα τμήματα υποδομής, μηδενός εξαιρουμένου, γιατί είναι από τους λίγους που με πίστεψαν όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη, και μου το έδειξαν από την πρώτη στιγμή.
Ευχαριστώ επίσης μέσα από την καρδιά μου, τον αγνό φίλαθλο κόσμο, που με αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή, που αγαπά στα αλήθεια την ομάδα μας, και που ήταν, είναι και θα είναι πάντα δίπλα της, στις χαρές αλλά και στις λύπες.
Αποχωρώ με γλυκόπικρα συναισθήματα, ξέροντας ότι δεν έχω δώσει όσα θα μπορούσα στην ομάδα, όχι απαραίτητα μόνο από δίκη μου ευθύνη, αλλά στο μέρος που αυτή μου αναλογεί, την αναλαμβάνω. Παρόλα αυτά νιώθω ευλογημένος και περήφανος που κατάφερα να παίξω έστω και ένα λεπτό και να σκοράρω έστω και ένα γκολ με την φανέλα της ομάδας της καρδιάς μου. Εύχομαι στην ομάδα ολόψυχα να συνεχίσει να μεγαλώνει ανεξάρτητα, περήφανα και ενάντια σε όλους.
Εις το επανιδείν και…
9 Μαρτίου του ‘26 γεννήθηκες στις φτωχογειτονιές…»
