Έχω να πιάσω την… σύγχρονη πένα, δηλαδή το πληκτρολόγιο, πολλούς μήνες, σχεδόν δύο ολόκληρα χρόνια. Η ανάγκη για Παναιτωλική έκφραση και δημιουργία καλύπτεται, μέσω του Instagram, του ΤikTok. H εικόνα, το βίντεο και ο ήχος σίγουρα «κερδίζουν» τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αλλά τα γραπτά μένουν.
Του Νίκου Δρέλλια
Πολλά, άπειρα μπορούν να γραφτούν με αφορμή την ημέρα που ο Τίτορμος γίνεται αιώνιος. Ας ξεκινήσουμε, όσο πιο περιεκτικά γίνεται…
«Η επιτυχία της αποτυχίας με έχει τρελάνει», ήταν ο τίτλος του τελευταίου περσινού άρθρου. Κάπου στα ίδια είμαστε και φέτος.
Στην χρονιά ορόσημο, με την στοχοθεσία να περιλαμβάνει οκτάδα ή τελικό Κυπέλλου, όλα φαίνεται να πηγαίνουν… περίπατο ελέω καλοκαιρινού σχεδιασμού. Αλλά δεν είναι ώρα για μίζερες αναλύσεις. Είναι ημέρες γιορτής, ημέρες που θα ζήσουμε για μια φορά στη ζωή μας.
Ο ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ, ο ΤΙΤΟΡΜΟΣ, μια από τις σημαντικότερες πτυχές της ψυχοσύνθεσής μας, κλείνει έναν αιώνα ζωής. Και είμαστε από τους τυχερούς που βιώνουμε αυτές τις ημέρες με όλο μας το «είναι».
«Ο χρόνος είναι σχετικός», θα υποστηρίξει κάποιος κυνικός. Ορθό, αλλά μη ρομαντικό. Και για να είσαι ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ, ΜΟΝΟ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ, πρέπει να διακατέχεσαι από υψηλά επίπεδα ρομαντισμού. Δε γίνεται αλλιώς.
Δε γίνεται αλλιώς, να υποστηρίζεις μια επαρχιακή ομάδα, με μηδαμινές διακρίσεις στο κορυφαίο επίπεδο, με περισσότερες πίκρες από ότι χαρές. Χωρίς τίτλους, χωρίς Ευρώπη, χωρίς παρουσία σε διαδικασία Play-offs. Με αρκετές βαριές ήττες εντός και εκτός έδρας. ΑΛΛΑ ΜΕ ΜΙΑ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ.
Την περηφάνεια του να είσαι «καθαρός». Την περηφάνεια που απορρέει από το γεγονός ότι οι αντικειμενικοί και υγιείς φίλαθλοι όλης της χώρας σε θεωρούν ομάδα-«κόσμημα». Και αυτή είναι η σημαντικότερη παρακαταθήκη της εποχής Κωστούλα. Μαζί, φυσικά, με την πολυετή παρουσία στα… «σαλόνια» της Super League.
Aλλά και την υπερηφάνεια της οπαδικής κουλτούρας και υποστήριξης. Οι πιο σκληροπυρηνικοί, οι οπαδοί των «άλλων», σέβονται τα «χιλιόμετρα πολλά», τις μαγικές και μάγκικες παρουσίες σε όλα τα γήπεδα της χώρας. Τις απίθανες κερκίδες, τα φανταστικά coreo, την οπαδική αλληλεγγύη. Και όλα αυτά, όλος αυτός ο κόσμος που ακολουθάει, άλλοτε περισσότερος, άλλοτε λιγότερος, ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ, ΠΑΡΩΝ. Κάνοντας προσωπικές θυσίες, σπαταλώντας χρόνο και χρήμα, συμμετέχοντας σε «ιδρυματικές εκδρομές». ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΟΡΜΟ.
«Ρωτάς τι σημαίνει Παναιτωλικός, λοιπόν;». Έτσι κλείνει το φοβερό ντοκιμαντέρ για τα 100 χρόνια των Βραχωρίτη-Ρίγκου. Και ο κάθε φίλαθλος Παναιτωλικός έχει τη δική του, μοναδική απάντηση σε αυτήν την ερώτηση. Έχω αναρωτηθεί κι εγώ πολλές φορές και για την περίσταση προσπάθησα να τα συνοψίσω.
ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ σημαίνει η παράνοια της Νέας Σμύρνης. Το πρώτο εκτός έδρας ταξίδι ήταν και… μοιραίο. Συνοδεία του πατέρα μου με το πούλμαν να ξεκινά από τα «τρένα». Εκεί που όλα άλλαξαν για μένα. Στα 14 μου, ΕΙΔΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ, ΤΟ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟ. Γνώρισα και κατάλαβα τι εστί ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ.
ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ σημαίνει το πρώτο διαρκείας την επόμενη χρονιά στην «μικρή». Δώρο των γονέων για τις καλές μαθητικές μου επιδόσεις. Τεράστια η λαχτάρα όταν το έπιασα στα χέρια μου. Το «μικρόβιο» κόλλησε για τα καλά, με τις συνεχείς παρουσίες στο κέντρο της «μικρής» με φίλους και συμμαθητές, και μετατράπηκε σε «ανίατη ασθένεια».
ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ σημαίνει το… συναισθηματικό roller coaster της επόμενης τριετίας: Άνοδος μετά από 33 χρόνια και μια πόλη μεθυσμένη για ένα καλοκαίρι και βάλε. Απογοήτευση από τον άμεσο υποβιβασμό. Και πάλι στα κάγκελα, έναν χρόνο μετά, περιμένοντας τους θριαμβευτές του Βόλου, τον Καμαρά, τον Κουτσοσπύρο και τα άλλα τα παιδιά, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες στην Πλατεία Παναιτωλικού.
ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ σημαίνει φοιτητικά χρόνια, τα οποία συνέπεσαν με την γνωριμία με τον Μαυραγάνη στην Αθήνα. Σε κάθε ματς μαζί, στο καφενείο «Αίθριο» στο Γουδί. Πολλές πίκρες, πολλές αστείες στιγμές, πολλές φωνές σε πανηγυρισμούς που έκαναν τους περαστικούς να… απορούν και ένα ανεκπλήρωτο ευρωπαϊκό όνειρο με την ομαδάρα του Χάβου το 14’-15’. Συνεχείς παρουσίες στα «αθηναϊκά» εκτός, ολίγον τι από Θύρα 6 Αθήνας. Και μια γνωριμία που μετατράπηκε σε φιλία ζωής.
ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ σημαίνει το εγχείρημα TitormosNet. Χωρίς εμπειρία, αλλά με περίσσεια αγάπη και μεράκι. Δεύτερη γνωριμία ζωής, αυτή τη φορά με τον Ρίγκο και… εγένετο TitormosNet. Αρχικά ως μπλογκ, μετά ως σάιτ. Το εγχείρημα αγκαλιάστηκε, άνοιξε τον δρόμο της επαγγελματικής δημοσιογραφίας στον Ρίγκο. Πλέον, το «τρέχει» σχεδόν μόνος, με καθημερινή ροή ειδήσεων και παναιτωλικές τοποθετήσεις. Εγώ θα τον θυμάμαι πιο ρομαντικά, στα δημοσιογραφικά του μπαράζ με την Ξάνθη: όταν κυλιόταν στο πάτωμα, δυσπνοούσε και δεν άντεχε να δει την εκτέλεση πέναλτι του Βέργου!
ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ σημαίνει οικογένεια. Ο Θεός, οι συγκυρίες με αξίωσαν να επιστρέψω στην πόλη που μεγάλωσα, μάλλον για πάντα, αν και ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Και με αξίωσαν να κάνω οικογένεια. Με μια σύζυγο, τη Βάσια, που κατανοεί και υπομένει την παναιτωλική μου τρέλα και ενασχόληση. Και έναν υιό, που ήρθε στη ζωή 9 Νοεμβρίου του 2024.
Μας την έκανε ο μπαγάσας, αφού ένα βράδυ πριν, είχα προμηθευτεί το εισιτήριο στο πέταλο για το Παναιτωλικός-Άρης. Αυτή ήταν η πιο γλυκιά απουσία από το γήπεδο: ένα υγιέστατο «παναιτωλικάκι» ήρθε στη ζωή! Πιο γλυκιά κι από τους πανηγυρισμούς εντός της μαιευτικής κλινικής στο buzzer beater του Χρ. Μπελεβώνη για το 2-1!
ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΣ σημαίνει πολλά πολλά πολλά ακόμα. Όνειρα, υπερβατικές σκέψεις.
Πόσοι από εμάς δεν έχουμε οραματιστεί ένα ταξίδι στην Ευρώπη με τον Τίτορμο; Έναν τελικό Κυπέλλου, ώστε να ξεπεραστεί το έπος της Νέας Σμύρνης; Kι έναν τίτλο, μια κούπα που θα βάλει… «φωτιά» στο Αγρίνιο. Μια υπέρβαση, βρε αδερφέ.
Προς το παρόν δεν έχει έρθει. Βέβαια, οι «παλιότεροι» τονίζουν ότι αυτό που ζούμε είναι ήδη υπέρβαση. Στατιστικά, ρεαλιστικά, κατά πάσα πιθανότητα έχουν δίκιο. Ο Παναιτωλικός των ελάχιστων συμμετοχών στη μεγάλη κατηγορία, διαχρονικά, έχει εξελιχθεί σε μια από τις πιο σταθερές ομάδες της Super League.
Σε εμάς τους «νεόκοπους» Παναιτωλικούς δεν αρκεί αυτό. Και καλά κάνουμε. Θέλουμε να δούμε τον Τίτορμο ψηλότερα, πρωταγωνιστή, να διεκδικεί ό,τι μπορεί με πάθος και σθένος. Θα τα καταφέρει στον επόμενο αιώνα ζωής του; Mακάρι!
Μακάρι εμείς ή τα παιδιά μας ή, ακόμα καλύτερα, εμείς και τα παιδιά μας μαζί, αγκαλιά, να ζήσουμε στιγμές Παναιτωλικού μεγαλείου. Σύγχρονες… Νέες Σμύρνες, τίτλους αντί για ανόδους, ένα «κλουβί» και πάλι γεμάτο. Ενδεχομένως το τελευταίο να είναι και το πιο κρίσιμο.
Το κορυφαίο σημείο συνάντησης της πόλης μας, το γήπεδο της Προυσιωτίσσης, να γεμίσει και πάλι. Όπως τότε, πριν περίπου 17 χρόνια, όταν γνώρισα και αγάπησα τον Παναιτωλικό και τον φλογερό του λαό.
Κλείνοντας, ακόμα κι αν όλα πάνε στραβά, κι αν έρθουν πάλι δύσκολες μέρες , οφείλουμε να είμαστε εκεί. Για τα παιδικά μας χρόνια, για τις συγκινήσεις που έχουμε ζήσει, ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ.
Αυτό είναι το βασικό φίλαθλο-οπαδικό μας χρέος. ΑΠΟ ΓΕΝΙΑ ΣΕ ΓΕΝΙΑ, να μεταλαμπαδεύσουμε τα ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΑ ιδεώδη στους επόμενους.
Και ήδη μερικοί τυχεροί εξ ημών, που αξιωθήκαμε να βιώσουμε την γονεϊκότητα, όπως θα δείτε παρακάτω, έχουμε πιάσει δουλειά για να εφαρμοστεί στην πράξη το… από γενιά σε γενιά!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΑΡΑ ΜΟΥ!
