Τα νταμάρια της Καισαριανής τραγουδάνε ακόμα… Δύο χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα της ιστορικής νίκης επί της Κηφισιάς.
Το ημερολόγιο έγραφε 13 Απριλίου 2024 όταν ο Παναιτωλικός κλήθηκε να αντιμετωπίσει την Κηφισιά εκτός έδρας για τα Play Outs της Super League. Προερχόμενος από εντός έδρας ήττα απέναντι στον Βόλο, ο Τίτορμος είχε βρεθεί «στα σχοινιά», με την υπόθεση «παραμονή» να φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη.
Το παιχνίδι με την ομάδα των Βορείων Προαστίων είχε μεγάλες ιδιαιτερότητες. Και η Κηφισιά έδινε τον «υπέρ πάντων» αγώνα για την παραμονή ενώ σε αντίθεση με το παιχνίδι της regular season, κόσμος του Παναιτωλικού στις εξέδρες δεν θα υπήρχε.
Σε αντίθεση με το ματς μεταξύ των δύο ομάδων στο ίδιο γήπεδο, ένα μήνα και κάτι μέρες πριν (2-2), εισιτήρια από μεριάς γηπεδούχων δεν δόθηκαν.
Και αφού στις εξέδρες δεν γινόταν, ο λαός του Παναιτωλικού πήγε στην αμέσως επόμενη λύση…
Σε ένα ματς που πήγε πραγματικά στην «κόψη του ξυραφιού», με χρυσό σκόρερ τον Λομόνακο η ομάδα του Γιάννη Πετράκη πήρε αυτό που ήθελε.
Ένα υπερπολύτιμο «διπλό» που την κράτησε ζωντανή και που ένεκα και της συνέχειας στο μίνι πρωτάθλημα επέτρεψε να διασφαλιστεί η παραμονή στην Super League.
Ο Παναιτωλικός μέσα στον αγωνιστικό χώρο αγωνίστηκε εναντίον όλων και με τον τσαμπουκά του πήρε τη νίκη. Ως ομάδα, ως γροθιά.
Το «γκοοοοολ» που αντήχησε στην Καισαριανή, όταν ο Λομόνακο έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα, προερχόμενο από τα νταμάρια της, αλησμόνητο…
Οι εικόνες από το τελευταίο σφύριγμα του Διαμαντόπουλου και τα πανηγύρια πάνω στα… κατσάβραχα και μέσα στα σκοτάδια, έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στα κατάστιχα της ιστορίας του Παναιτωλικού και του συλλογικού υποσυνείδητου των οπαδών του.
