Ο Γιάννης Αναστασίου αποτελεί παρελθόν από τον πάγκο του Παναιτωλικού και η ομάδα του Αγρινίου καλείται να διαχειριστεί εκ νέου μία γνώριμη, πλην δύσκολη κατάσταση.
Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add TitormosNet.gr on Google ↗Το αρνητικό σερί των επτά ηττών, η εικόνα και οι αριθμοί του Παναιτωλικού μετά το ονειρικό του ξεκίνημα στη Super League έφεραν εξελίξεις αναφορικά με την θέση του Γιάννη Αναστασίου. Εδώ και μερικές ώρες ο έμπειρος τεχνικός είναι παρελθόν, με την δεύτερη θητεία του στον πάγκο της ομάδας να ολοκληρώνεται.
Στις αρχές του καλοκαιριού ο Αναστασίου παρέμεινε στην ομάδα, λαμβάνοντας το χρίσμα να «χτίσει» μία ομάδα από το μηδέν, σχεδόν. Υπήρξαν σημαντικές αποχωρήσεις στο οργανόγραμμα της ομάδας (Μπελεβώνης, Μαρκόφσκι) που «καλύφθηκαν» εσωτερικά, με όλο το πλάνο (ρόστερ κ.ο.κ.) να σχηματοποιείται γύρω από τα «θέλω» του 53χρονου τεχνικού.
Ο πρόωρος αποκλεισμός από το Κύπελλο, με τον Παναιτωλικό να μην έχει να επιδείξει κάτι αξιοσημείωτο στον θεσμό μετά τον ημιτελικό του 2024, ήταν το πρώτο «χαστούκι». Το τρία στα τρία που ακολούθησε στο πρωτάθλημα έφερε «κύμα» ενθουσιασμού, για να ακολουθήσει η «κατηφόρα». Ναι, υπήρχε απαιτητικό πρόγραμμα. Ναι, μπορεί ο καθένας να δώσει διάφορα άλλοθι. Τραυματισμούς, αστοχία, ατυχία, οτιδήποτε. Το 0/7 είναι σε κάθε περίπτωση μία καταγεγραμμένη πραγματικότητα.
Ο Παναιτωλικός δεν κατάφερε να πάρει κάτι απέναντι σε κανέναν διεκδικητή του τίτλου, τη στιγμή που ομάδες όπως η Κηφισιά, η Καλαμάτα το έκαναν. Με την ομάδα των βορείων προαστίων και τον ΟΦΗ ηττήθηκε, ομάδες που είναι στην κατηγορία του 5-8 με βάση το ποδόσφαιρο που αποδίδουν, πολλώ δε μάλλον οι κυπελλούχοι Κρητικοί.
Η απόφαση για λύση της συνεργασίας με τον Αναστασίου δεν εξέπληξε. Μέρες τώρα το έρεισμα στις τάξεις του κόσμου είχε χαθεί. Πλην όμως σε τελική ανάγνωση αποτελεί ακύρωση της ίδιας διοικητικής επιλογής που έγινε το καλοκαίρι να συνεχίσει στον πάγκο της ομάδας.
Κι ενώ το ενδιαφέρον στρέφεται στην ονοματολογία αναφορικά με την διάδοχη κατάσταση, η πραγματικότητα είναι ότι ο Παναιτωλικός και φέτος βιώνει μία κατάσταση γνώριμη, που δεν είναι ευχάριστη σε κανέναν. Την ζήσαμε και πέρυσι. Ο Πετράκης παρέμεινε, στις πρώτες αγωνιστικές της σεζόν έφυγε. Αλλαγή προπονητή, επίτευξη παραμονής, «φτου ξανά κι απ’ την αρχή».
Το ζητούμενο δεν είναι αν ο Παναιτωλικός έχει τη γνώση να διαχειριστεί ξανά τις συνθήκες αυτές. Δεν είναι επιτυχία να πανηγυρίζουμε που βρήκαμε τρόπο να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Το ζητούμενο είναι το αν και το πότε ο Παναιτωλικός θα μπορέσει να μην βρεθεί τέτοια συγκυρία και να πανηγυρίσει την είσοδό του στο 5-8 ή μία μεγάλη πορεία στο Κύπελλο.
Σε κάθε περίπτωση, τα μεγάλα και βαρύγδουπα λόγια στην προκείμενη περίπτωση πρέπει να λείπουν. Έχοντας μπει πλέον στον δεύτερο αιώνα της ιστορίας του, ο Παναιτωλικός βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σημείο. Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος ενώ εμείς λέμε και γράφουμε τα παραπάνω να πάμε στο άλλο τελείως άκρο.
Εδραιωμένος χρόνια στην Super League, με τη φήμη του «καλού μαγαζιού» να τον συντροφεύει -και όχι άδικα-, με εγκαταστάσεις, με προδιαγραφές με χίλια δύο καλά, εδώ και χρόνια αδυνατεί να βρει τη φόρμουλα που θα τον εδραιώσει στο παραπάνω «σκαλί».
Η διοίκηση Κωστούλα έχει «κλείσει» 20 χρόνια στο τιμόνι του Παναιτωλικού και σε πείσμα των καιρών κρατά την ομάδα, με μεγάλες οικονομικές θυσίες και δυσκολίες εκεί. Για μία ακόμα φορά, πάει σε θέση επανεκκίνησης, προπονητικά.
Το να καλύψει απλώς την θέση, δίχως να μπει σε μία ποδοσφαιρική λογική ουσιαστικής πλήρωσης και αναβάθμισης του οργανογράμματός του, με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει απλώς σε μία επανάληψη ενός «κύκλου», γνωστού σε όλους.
