Επιτέλους, τέλος…

Η σεζόν στην οποία ο Παναιτωλικός γιόρτασε την επέτειο των 100 χρόνων ιστορίας έφτασε στο τέλος της, όχι μερικώς μα πλήρως αποτυχημένη.

Ούτε ο πιο απαισιόδοξος φίλαθλος δε μπορούσε να φανταστεί στο ξεκίνημα της χρονιάς πως άλλη μια φορά, σε μία ομολογουμένως ξεχωριστή συνθήκη λόγω της επετείου, θα ήταν μία από τα ίδια, όπως έχουν κυλήσει τόσες και τόσες χρονιές.

Βέβαια, θα μπορούσε να πει ή να ακούσει κανείς, ότι  «Παναιτωλικός είσαι αφού, θα μπορούσες και να υποβιβαστείς», άρα να λέμε.. και πάλι καλά; Όχι.

Κύριος υπεύθυνος η διοίκηση

Αρχής γενομένης από το καλοκαίρι, ο μεταγραφικός σχεδιασμός ήταν τραγικός. Το «ράβε-ξήλωνε» του Παναιτωλικού όπως έχει αποδειχθεί όλα αυτά τα χρόνια δεν  οδηγεί πουθενά.

Καμιά ποδοσφαιρική ομάδα δεν έχει κάνει το κάτι παραπάνω, αλλάζοντας δέκα παίκτες στο ρόστερ το καλοκαίρι και άλλους έξι το Γενάρη.

Ο Παναιτωλικός ξεκίνησε μια χρονιά απαιτήσεων και υψηλών προσδοκιών, λόγω των γενεθλίων του, οριακά με την Κ19 στο Καρπενήσι, με τις μεταγραφές να αργούν αρκετά ενώ και αυτές που ήρθαν καθυστερημένα να αποδεικνύεται -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- ότι δεν απέφεραν-απέδωσαν τα προσδοκώμενα.

Η καθυστέρηση στο πεδίο των μεταγραφών, είναι κάτι που επαναλαμβάνεται συνεχώς από τον Παναιτωλικό και οι εξαιρέσεις σπάνιες. Γενικά ο Παναιτωλικός έχει συνηθίσει τον κόσμο του τα τελευταία χρόνια σε ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται σε ορίζοντα διετίας: κακός σχεδιασμός, απομάκρυνση προπονητών, διορθωτικές κινήσεις τον Γενάρη, αποφυγή υποβιβασμού ή γρήγορη παραμονή, αλλά  μόνιμα χωρίς κάποιον ουσιαστικό ανώτερο στόχο.

Φέτος που τέθηκε ο στόχος για πλασάρισμα στο 5-8 και της καλής πορείας στο κύπελλο, δεν επετεύχθη στην πρώτη περίπτωση ενώ στη δεύτερη η όποια συνέχεια μακρύτερα στο θεσμό, χάθηκε νωρίς.

Κεφάλαιο «παίκτες»

Ο Παναιτωλικός κατά κανόνα παρουσιάζει ένα σύνολο «άνευρο», που δεν έχει πιεστεί ποτέ για το κάτι παραπάνω, χωρίς ουσιαστικό δέσιμο με την με τη φανέλα και σχέση με την ομάδα τυπικά επαγγελματική.

Κανείς δεν ζήτησε «Παναιτωλικοφροσύνη», αλλά πόσες φορές  θα ακούσει ο κόσμος του Παναιτωλικού ότι την επόμενη φορά θα είμαστε καλύτεροι και  «θα, θα, θα…»

Προφανώς η νοοτροπία είναι κάτι που ξεκινά από την διοίκηση, περνά  από το τεχνικό επιτελείο και καταλήγει στους παίκτες.

Και το έλλειμμα αυτής της νοοτροπίας, αυτή η απουσία στόχευσης, παίρνει σάρκα και οστά στους αγώνες, με τρανταχτό παράδειγμα την εκτέλεση των πέναλτι.

Κάθε φορά που υπάρχει το «πρέπει», όπως σε μια εκτέλεση  πέναλτι οι παίκτες «λυγίζουν». «Παναιτωλικός είσαι, δεν έγινε και κάτι θα ‘σαι καλύτερος στο επόμενο»….

Να το δούμε πιο απτά στα αποδυτήρια: Ακόμα και με δεδομένα τα παραπάνω τα μέλη της διοίκησης/οργανισμού, ειδικά όταν πρόκειται και για ποδοσφαιριστές που έχουν φορέσει τη φανέλα του συλλόγου και γνωρίζουν πολύ καλά τις απαιτήσεις του κόσμου, πρέπει να κρατούν τους παίκτες στο «κόκκινο» και να μη συγχωρούν την χαλάρωση.

Κάθε χρόνο η ομάδα με μοναδική συνέπεια, αντιμετωπίζει την διαδικασία των Play Outs σαν αγγαρεία.

Είναι σίγουρο, ότι οι ομάδες χτίζονται το καλοκαίρι και το Γενάρη γίνονται μικρές βελτιώσεις. Το πόσο άσχημα πήγε η χρονιά φαίνεται και από την εξέλιξη των καλοκαιρινών μεταγραφών.

Δύο απτά παραδείγματα: πρώτο το «μπαμ» με το όνομα Ουνάι  Γκαρσία που πέρασε και δεν ακούμπησε, ενώ δεύτερο και πιο «τρανταχτό», ότι η ομάδα αποφασίζοντας να αλλάξει σύστημα το καλοκαίρι απέκτησε τέσσερα εξτρέμ (Μίχαλακ, Ενκολόλο, Τσούρα και Σμυρλή). Και τι έγραψε το κοντέρ;

Ο Ενκολόλο έδειξε πράγματα και πουλήθηκε μεσούσης της σεζόν, ο Τσούρα δεν αγωνίστηκε σχεδόν καθόλου ενώ δαπανήθηκαν περί τις 100.000 ευρώ για την μεταγραφή του, αποχώρησε δανεικός, ο Μίχαλακ αν και «δυνατό» όνομα δεν έδειξε ποτέ διάθεση να θέλει να αγωνιστεί στον Παναιτωλικό και ο πιο τίμιος από όλους «βγήκε» ο Σμυρλής, που πιο πολύ ήρθε σαν μεταγραφή για το μέλλον και τελικά έμεινε να είναι ο μοναδικός που ήταν στο rotation.

Κεφάλαιο «προπονητής»

Μένοντας πιστός σε αυτό που τόνισα και μέσα στην χρονιά, οι προπονητές στον Παναιτωλικό έχουν την μικρότερη ευθύνη γιατί δεν μιλάμε για μια κατάσταση μίας ή δύο σεζόν αλλά για κατάσταση χρόνων.

Δεν είναι θέμα πια αν είσαι φαν της δουλειάς Πετράκη,  του Αναστασίου ή οποιουδήποτε άλλου. Προφανώς και φέρουν ευθύνη, αλλά σίγουρα πολύ μικρότερη από αυτή θέλουν κάποιοι ειδήμονες να τους αναλογεί.

Για το Γιάννη Πετράκη σχολιάστηκαν πράγματα ήδη από την αποχώρηση του, οπότε δεν χρειάζεται  εκ νέου. Λίγο πολύ είναι γνωστά σε όλους και απόψεις είναι διαμορφωμένες.

Πάμε στον Γιάννη Αναστασίου, ο οποίος ήρθε στην μέση της σεζόν αναλαμβάνοντας ένα σύνολο που δεν ήταν «χτισμένο» από αυτόν. Η ομάδα δυστυχώς δεν έβγαλε σε κανένα σημείο της  αγωνιστικής  περιόδου σταθερότητα, πέρα από κάποιους αγώνες, ενώ έκανε μια μεγάλη «κοιλιά» τον Γενάρη. Στα Play Outs έκανε απλώς τα απαραίτητα για την παραμονή.

Προσωπική άποψη του γράφοντος είναι ότι η «κοιλιά» του Γενάρη δεν του αναλογεί, αφού «έκρουε» το «καμπανάκι» για μεταγραφική ενίσχυση και δεν εισακούστηκε ουσιαστικά μέχρι τις τελευταίες ημέρες της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου.

Το ρόστερ της ομάδας που στήθηκε το καλοκαίρι πήγαινε «καρφί» για Super League 2, ενώ με τις μεταγραφές –προσθήκες του χειμώνα (9 γκολ και 9 ασίστ έδωσαν αυτοί που ήρθαν) είδαμε και άλλους παίκτες να ανεβάζουν κατακόρυφα την απόδοσή τους, όπως ο Ματσάν, ο Μπουχαλάκης και ως ένα βαθμό ο Άλεξιτς.

Από εκεί και πέρα ο Αναστασίου φέρει ευθύνες γιατί η ομάδα δεν εμφανίστηκε όπως έπρεπε στα Play Outs, κάτι που όμως είναι και θέμα νοοτροπίας και γενικότερα της λειτουργίας της ομάδας.

Όπως και χάνει αρκετούς πόντους διότι στις συνεντεύξεις δεν κάνει αυτοκριτική. Έτσι όπως πήρε παιχνίδια η ομάδα με τις αλλαγές του, έχασε και κάποια  άλλα με ευθύνη δική του. Δεν είναι κάτι κακό, ούτε παράλογο. Όλοι έχουμε τις κακές μέρες στη δουλειά μας. Κάτι για το οποίο κατηγορείται συχνά ο Αναστασίου είναι ότι δε «βγάζει» παίκτες από τις ακαδημίες.

Είναι καλό βέβαια μια ομάδα να παράγει και ταυτόχρονα  να τροφοδοτείται από τις ακαδημίες της, αλλά απαιτείται και οι παίκτες των ακαδημιών να μπορούν να σταθούν στο επίπεδο της Α΄ Εθνικής.

Δεν χρειάζεται κάθε χρόνο να ανεβαίνουν ένα σωρό  πιτσιρικάδες απλά για να παίρνουν χρόνο συμμετοχής και να λέμε απλά πως «ο Τίτορμος ζει με τα δικά του τα παιδιά». Αντίθετα, ας ανεβαίνουν 2-3 και να είναι εκεί, έτοιμοι και ικανοί μέσα από την δουλειά τους πάντα, για να μπορούν να δώσουν λύσεις και όσοι έχουν δώσει δείγματα αλλά δεν είναι ακόμα έτοιμοι να δίνονται δανεικοί.

Το πρόσημο του Αναστασίου όμως είναι έστω και οριακά θετικό, διότι ο στόχος που του ανατέθηκε ήταν η παραμονή και αυτή επετεύχθη. Σε ορισμένα ματς η ομάδα απέδωσε καλό ποδόσφαιρο. Είναι ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει και ζήσει εδώ κοντά, ξέρει τι σημαίνει ο Παναιτωλικός , η φανέλα του και ο κόσμος του και σίγουρα δεν του αρκεί η απλή παραμονή. Σε κάθε περίπτωση η φετινή αποτυχία, μόνο  θέμα «Γιάννηδων» δεν είναι.

Στόχος δεν είναι η επιβίωση, αλλά η κορυφή

Το ότι δεν γίναμε Παναιτωλικός για τις αμέτρητες κούπες είναι γεγονός. Ωστόσο για κανένα λόγο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο φίλαθλος κόσμος του Παναιτωλικού οφείλει να αποδεχτεί το να είναι η ομάδα να είναι μονίμως μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Ναι, ο Τίτορμος έχει καθιερωθεί στην Super League, έχει περάσει από χρονιές «αλωνιών» στα «σαλόνια». Αλλά ας μην γελιόμαστε… Πιο πολύ κοιτάμε το σαλόνι μέσα από την κλειδαρότρυπα, παρά είμαστε μέσα σε αυτό. Πόσες ομάδες  πέτυχαν έξοδο στην Ευρώπη ή πάλεψαν μέχρι τέλους για αυτήν, ποιος δεν ζήλεψε φέτος τον ΟΦΗ;

Δε γίνεται συνέχεια να «βάζει πλάτη» ο κόσμος στις δυσκολίες, να κάνει συνεχώς εκδρομές, να στηρίζει την ομάδα από το υστέρημα του για να βλέπει συνεχώς «μία από τα ίδια». Προφανώς κάπου και ο κόσμος θα γυρίσει την πλάτη, όταν δεν  βλέπει προσπάθεια για κάτι παραπάνω, μια προσπάθεια που ΟΦΕΙΛΕΙ να ξεκινάει από τη διοίκηση.

Για όλα τα υπόλοιπα που αφορούν τις εκδηλώσεις των εορτασμών για τα 100 χρόνια, το θέμα του σήματος, την πορεία του Ερασιτέχνη και ότι άλλο δεν είναι η μέρα. Ο Παναιτωλικός έκλεισε τη σεζόν με αρνητικό πρόσημο. Και βρίσκεται ξανά δυστυχώς σε ένα γνωστό «σταυροδρόμι», στο make it or break it.

Οι δρόμοι; Να διεκδικήσει ως οφείλει το κάτι παραπάνω και να φέρει τον κόσμο πίσω στο γήπεδο με πράξεις και όχι με λόγια. Ακόμα και αν αυτό απαιτεί ριζικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα στελέχωσης του συλλόγου.